جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی سال ۲۰۲۶ به کارل دایسروت، پیتر هگمان و گئورگ ناگل به پاس «کشف کانال‌های یونیِ کنترل‌شونده با نور و اپتوژنتیک» اهدا شد. هگمان و ناگل پروتئین حساس به نورِ «کانال‌رودوپسین» را در جلبک‌ها کشف کردند و دایسروت متعاقباً آن را به ابزاری برای کنترل سلول‌های عصبی به وسیله نور تبدیل کرد. این دستاوردِ پیشگامانه به پژوهشگران امکان می‌دهد تا نقشه‌ی مدارهای عصبیِ حاکم بر حافظه و رفتار را ترسیم کنند و بدین ترتیب، علوم اعصاب و کاربردهای بالینی آن – از جمله بازیابی بینایی – را به شکلی بنیادین ارتقا دهند.
جلبک‌های نورگرا، ابزاری برای کنترل نوری سلول‌های عصبی در اختیار ما قرار دادند جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی سال ۲۰۲۶ به حوزه «اپتوژنتیک» (Optogenetics) اختصاص یافت؛ روشی که امکان بررسی چگونگی شکل‌گیری خاطرات، احساسات و رفتارها توسط سلول‌های عصبی در مغز زنده را فراهم می‌کند.
پیتر هگمان (Peter Hegemann) و گئورگ ناگل (Georg Nagel) پروتئین شگفت‌انگیزی به نام «کانال‌رودوپسین» (channelrhodopsin) را در یک جلبک تک‌سلولی کشف کردند. کارل دایسروت (Karl Deisseroth) این پروتئین را به کلیدی برای کنترل سلول‌های عصبی با استفاده از نور تبدیل کرد. این برندگان جایزه، پایه‌گذار عصر جدیدی در علوم اعصاب شده‌اند.
چگونگی مدیریت احساسات، رفتارها و عملکردهای بدن توسط مغز، مدت‌ها معمایی حل‌نشده بود. در قرن بیستم، پژوهشگران بررسی کردند که کدام نواحی مغز بر کدام عملکردها تأثیر می‌گذارند، اما روش‌های مورد استفاده آن‌ها امکان اثبات روابط علی را فراهم نمی‌کرد.
تصویری که آن‌ها از مغز ترسیم کرده بودند، شبیه به نقشه‌ای اولیه و ناقص بود که مملو از علامت‌های سؤال و ناشناخته‌ها بود. اکنون، تمام این شرایط در حال تغییر است.
@pharmamedicalll
@pharmamedicalll
