🔹هر چه‌قد راحت‌تر با حس مزخرف و گهِ ریجکشن (در کار، اپلای، مناقصه، دیتینگ، ...) کنار بیای، گزینه‌های بیشتری تو زندگی جلوت قرار می‌گیره.
🔹چرا؟
چون شجاعت، جسارت، و همّتِ «در معرض گذاشتن»ت بالا می‌ره. و اگه جنبه‌ی باخت داشته باشی، به‌جای ۱۰ تا مورد مثلاً ۳۰ تا رو اپلای می‌کنی. (خصوصاً اگه مثل اپلای کاریابی یا پیام اول دیتینگ، کم‌هزینه یا رایگان باشه.)
🔹چرا نمی‌کنیم؟
آناتومی ریجکشن ۲ تا بخش عمده داره: نرسیدن و قضاوت‌شدن.
معمولاً خود نرسیدنه خیلی فاجعه نیست و از اول هم مثلاً ۱۰٪ احتمال و امید بوده. منتهی درد بزرگ اون وقتیه که حس می‌کنی لخت جلوی یه جماعتی ایستاده‌ای که کامل بهت زل زده‌ن و بعدش هم بهت گفته‌ن تو خوب و کافی نیستی!
🔹این درد وقتی خیلی بزرگتر هم می‌‌شه که:
۱. توضیح و فیدبک‌ای داده نشه. و مغز انسان شروع کنه هزار تا فرضیه بسازه و به همه خصلت‌ها و توانایی‌هاش دونه‌دونه شک کنه.
۲. شاهد موفقیت بقیه در همین رقابت باشی. و ببینی اپنا پذیرفته‌شده‌ن. و مغزت می‌گه: «ببین پس ۱۰۰٪ مشکل از تو بوده!»
🔹راه حل؟
در زمینه‌ی نرسیدن: یادت باشه که تو شیر هستی و نه آهو! و فقط کافیه یکی‌شون بشه. و وقتی شد دیگه کسی نمی‌دونه و یادش نمیاد و اصن مهم نیست که آیا این یکی از ۱۰ تا بوده یا یکی از ۱۰۰ تا!
پس تو ۱۰۰تات رو بزن. 💪
🔹در زمینه‌ی حس قضاوت شدن و ناکافی بودن:
یادت باشه تو نسبت به خودت یه نظری داری، بقیه هم یه نظری دارن. این وسط هم شناخت اونا از تو محدود هست، هم شناخت تو از نیازها و بارم امتحانی اونا!
پس اولاً بپذیر که فقط خودت کامل خودتو می‌شناسی، و ثانیاً کمک بخواه.
🔹این کمک خواستن برای بهبود (مثل مصاحبه تمرینی، مرور رزومه، ویرایش تقاضانامه/SoP، فیدبک روی پروفایل عمومی) خیلی مهم و مؤثره. و درسته ممکنه این درخواست هم با خودش یه نیمه‌ریجکشن بیاره، منتهی می‌ارزه یه ریسک کمی بکنی تا شانست رو در مسابقه اصلی هی بالاتر و بالاتر ببری!
دمت هم گرم.✌️
-منبع از توئیتر
Post #714
1.86K
- 🔥 7
- 👎 6
- 👍 5
- ❤ 1
- 😍 1