♨️ فراتر از نام‌گذاری؛ هند، خلیج فارس و محدودیت‌های راهبرد اقیانوس آرام‌محور آمریکا

🔻 یادداشت تحلیلی «زارا فاروق» و «گوپی بهامیدیپاتی» در پایگاه شورای سیاستی خاورمیانه، به پیامدهای اقدام پنتاگون در بازگرداندن نام سنتی «فرماندهی اقیانوس آرام» (PACOM) و حذف پسوند «ایندو» می‌پردازد. نویسندگان استدلال می‌کنند اگرچه این تغییر نام بازتاب تمرکز واشینگتن بر مهار نظامی چین در تنگه تایوان است، اما نادیده گرفتن اتصال ساختاری اقیانوس آرام به دریای عمان و خلیج فارس خطایی راهبردی است. برای دهلی‌نو، مفهوم ایندوپاسیفیک نه از شرق، بلکه از مرزهای غربی و امنیت انرژی خلیج فارس آغاز می‌شود؛ پیوندی که جنگ جاری با ایران حساسیت‌های آن را دوچندان کرده است. ارکان این واگرایی و هم‌پوشانی راهبردی در سه محور کلیدی تبیین شده است:

🔻 ۱. آغاز ایندوپاسیفیک هند از غرب؛ پاشنه آشیل تنگه هرمز:
هند روزانه ۵.۵ میلیون بشکه نفت مصرف می‌کند و با وجود تنوع‌بخشی به ۴۰ مبدأ تأمین، همچنان ۳۰ درصد نفت خام، نیمی از ال‌ان‌جی و ۹۰ درصد ال‌پی‌جی (گاز مایع) وارداتی خود را از تنگه هرمز دریافت می‌کند. بحران اخیر هرمز در جنگ ۲۰۲۶ تاکنون ۲۲ میلیارد دلار به هزینه‌های واردات انرژی دهلی‌نو افزوده است. در کنار این، تجارت ۱۷۸ میلیارد دلاری با شورای همکاری (۱۵.۴ درصد کل تجارت هند)، ۳۱ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری متقابل و ارسال سالانه ۵۲ میلیارد دلار حواله ارزی توسط ۱۰ میلیون هندی شاغل در خلیج فارس، ثبات این آبراهه غربی را به متغیر بقای اقتصاد ملی هند بدل کرده است.

🔻 ۲. تقدم تایوان برای واشینگتن در برابر موازنه چندوجهی دهلی:
درحالی‌که فرماندهی اقیانوس آرام آمریکا تمام تمرکز خود را بر آماده‌سازی بازدارندگی در زنجیره اول جزایر و مهار تولید سالانه ۸۰۰ موشک چینی برای سناریوی ۲۰۲۷ تایوان معطوف کرده، هند به تایوان به چشم شریک فناورانه (تراشه‌ها و هوش مصنوعی) برای کاهش وابستگی می‌نگرد، نه جبهه‌ای برای درگیری نظامی مشترک. اتصال منافع دو کشور نه در تایوان، بلکه در پروژه‌های اتصالی مانند کریدور اقتصادی هند-خاورمیانه-اروپا (IMEC) و شبکه لجستیک اقیانوس هند ذیل کواد (Quad) نهفته است.

🔻 ۳. دکترین «هم‌پیمانی غیرانحصاری» و آزمون چابهار:
نویسندگان تأکید می‌کنند هند هرگز خودمختاری راهبردی خود را فدای اولویت‌های اقیانوس آرام آمریکا نخواهد کرد. پافشاری دهلی‌نو بر توافق ۱۰ ساله اداره پایانه شهید بهشتی در بندر چابهار—حتی پس از انقضای معافیت تحریمی آمریکا در آوریل—اثبات می‌کند که هند هم‌زمان با ارتقای مانورهای نظامی مالابار با پنتاگون، منافع ترانزیتی و انرژی خود در تعامل با تهران را واگذار نمی‌کند. موفقیت شراکت واشینگتن و دهلی در گرو پذیرش این واقعیت است که ثبات در خلیج فارس و دریای عمان، مکمل توازن قوا در اقیانوس آرام است.

https://mepc.org/principals-brief/beyond-nomenclature-india-the-gulf-and-the-limits-of-a-pacific-centered-strategy/

🔹کانال مطالعات خلیج فارس
@PGulfStudies