♨️ آیا حمله به همسایگان خلیج فارس، خودزنی راهبردی است؟

🔻 تحلیل «قمر چیمه» و «میر احمد مرتضی» در ریسپنسبل استیتکرافت، به کالبدشکافی یک محاسبه راهبردی در استراتژی منطقه‌ای ایران می‌پردازد. نویسندگان استدلال می‌کنند تهاجم موشکی و پهپادی ایران به همسایگان عرب—که با هدف اثبات «ناکارآمدی چتر امنیتی واشینگتن» و وادارسازی آن‌ها به تخلیه پایگاه‌های آمریکا انجام شد— ممکن است نتیجه‌ای معکوس به همراه داشته باشد. زیرا این فشارها نه تنها پادشاهی‌های خلیج فارس را تسلیم نکرد، بلکه وابستگی آن‌ها به حضور نظامی آمریکا را اجتناب‌ناپذیرتر ساخت. نویسندگان ابعاد این مساله
استراتژیک را در سه محور تبیین می‌کنند:

🔻 ۱. پارادوکس «دفاع پیشتاز» و عمیق‌تر شدن هم‌پیمانی با واشینگتن:
ایران دکترین خود را «دفاع پیشتاز» برای دور کردن تهدیدات می‌داند، اما پایتخت‌های عربی آن را «سلطه‌جویی منطقه‌ای» تلقی می‌کنند. نفوذپذیری نسبی پدافندها در برابر حملات ایران، به جای فاصله گرفتن اعضا از کاخ سفید، آن‌ها را متقاعد ساخت که هرگونه سازش با تهران موجبات فشارهای بیشتر را فراهم می‌کند. در غیاب جایگزین‌های معتبر (چرا که چین فاقد اراده یا ارتش لازم برای اعطای تضمین‌های امنیتی است)، پادشاهی‌های عربی تقویت ائتلاف با آمریکا و تحکیم پیمان ابراهیم با رژیم صهیونیستی را تنها راه صیانت از بقای مادی خود دیده‌اند.

🔻 ۲. تخریب هم‌گرایی عربی حول مسئله فلسطین و انحراف دکترین ترامپ:
دکترین کلان آمریکا در دوره دوم دونالد ترامپ بر کاهش بار مسئولیت در خاورمیانه و تمرکز بر رقابت‌های بزرگ (چین) استوار است. با این حال، اصرار ایران بر ساخت نظمی متمرکز بر برتری خود، واشینگتن را مجدداً به خلیج فارس بازگردانده است. از سوی دیگر، هدف قرار دادن اعضا، هم‌گرایی جهان عرب حول آرمان فلسطین را ویران کرده است؛ زیرا حاکمان عرب صیانت امنیتی بومی در برابر تهدیدات ایران را بر همبستگی آرمانی مقدم داشته‌اند.

🔻 ۳. اهرم پاکستان و ضرورت گذار به دکترین «ادغام اقتصادی»:
فشارهای ایران بر خلیج فارس، اسلام‌آباد را نیز در موقعیت دشواری قرار داده است. پاکستان که سال گذشته توافق‌نامه دفاع متقابل استراتژیک (SMDA) را با سعودی امضا کرده، در صورت تداوم تهدیدات، ناچار به ورود عمیق‌تر به پیمان‌های امنیتی ضدایرانی خواهد شد. نویسندگان نتیجه می‌گیرند تهران باید از نمایاندن مکرر قدرت نظامی خود دست کشیده و با کنار نهادن عینک ایدئولوژیک، به سمت «پراگماتیسم، ایجاد اعتماد و ادغام در شبکه‌های اقتصادی و ترانزیتی منطقه» حرکت کند؛ زیرا احترام پایدار از نمادهای دائمی زور حاصل نمی‌شود.

https://responsiblestatecraft.org/iran-gulf-states/

🔹کانال مطالعات خلیج فارس
@PGulfStudies