♨️ امید بربادرفته‌ی خلیجی‌ها به پکن؛ سود تجاری بدون مسئولیت‌پذیری امنیتی

🔻 تحلیل «محمد السدیری»، «آندرئا گیزلی» و «آرون گلاسرمان» در نشریه فارن افرز، به بررسی فروپاشی انتظارات امنیتی کشورهای عربی از چین در جریان جنگ جاری می‌پردازد. اگرچه جنگ آمریکا-رژیم صهیونیستی علیه ایران ناامیدی اعضای شورای همکاری از توان حمایتی واشینگتن را تشدید کرد، اما اتخاذ دکترین «دست‌روی‌دست گذاشتن» توسط پکن و امتناع آن از اعمال فشار بر تهران، پادشاهی‌های عرب را از خواب خرگوشی «تکیه بر چین به عنوان وزنه توازن امنیتی» بیدار ساخت. نویسندگان ابعاد این گسل استراتژیک را در سه محور تبیین می‌کنند:

🔻 یک: توهم «ضامن چین» و رویای توسعه:
تا پیش از جنگ فوریه ۲۰۲۶، پادشاهی‌های خلیج فارس با تکیه بر آمارها—از جمله اختصاص ۳۶ درصد از واردات نفت خام چین به شورای همکاری و مبادلات تجاری ۳۰۰ میلیارد دلاری در سال ۲۰۲۴ که از کل تجارت با آمریکا و اروپا فراتر رفت—امیدوار بودند که پکن برای صیانت از سرمایه‌ها و انرژی خود، تهاجم ایران را مهار کند. نقش‌آفرینی پکن در میانجی‌گری ۲۰۲۳ میان ریاض و تهران و مانورهای رسانه‌ای در حمایت از دکترین چشم‌انداز ۲۰۳۰، این توهم را ایجاد کرد که چین به یک «ذینفع فعال امنیتی» تبدیل خواهد شد.

🔻 دو: انفلونزای پکن؛ از وساطت بی‌خطر تا انفعال مطلق:
اما خشونت نبرد ۲۰۲۶ نشان داد چین هیچ برنامه‌ای برای پذیرش مسئولیت امنیتی ندارد. پکن نه تنها از ابزارهای فشار ارزی و سیاسی خود بر تهران برای مهار حملات موشکی به اعضا استفاده نکرد، بلکه با وتوی قطعنامه شورای امنیت برای تشکیل نیروی بین‌المللی صیانت از هرمز و گزارش‌های مربوط به ارائه دیتای ماهواره‌ای به ایران، خشم شدید ریاض را برانگیخت. انفعال چین برآمده از دکترین سنتی «پرهیز از تعهدات نظامی و هزینه‌کردهای فرامرزی» است؛ پکن ترجیح می‌دهد تماشاچی فعال باشد تا اینکه خود را وارد باتلاق خاورمیانه کند.

🔻 سه: آینده روابط؛ تجارت بدون تضمین و دوراهی سخت اعضا:
نویسندگان نتیجه می‌گیرند روابط اقتصادی چین و خلیج فارس در حوزه انرژی، تکنولوژی‌های سبز و هوش مصنوعی تداوم خواهد یافت، اما این شراکتی بر پایه «ضرورت‌های مادی» است و نه «توقعات استراتژیک». جنگ ۲۰۲۶ اعضای شورا را در یک دوراهی سخت قرار داده است: پادشاهی‌هایی مانند عمان با سرخوردگی، خواستار ایجاد یک «نظم پساامریکایی» با حضور بومی ایران و عراق هستند، در حالی که کشورهایی مانند امارات، بحرین و کویت در غیاب جدی چین، مجبورند کماکان تحت دکترین پرریسک واشینگتن پناه بگیرند؛ شبیه‌ترین حالت به یک معامله‌ی بی‌روح که در آن، چین سود تجارت را می‌برد اما هزینه‌ی امنیت را به عهده دیگران می‌گذارد.

https://www.foreignaffairs.com/china/gulfs-china-problem

🔹کانال مطالعات خلیج فارس
@PGulfStudies