‍ ▪️سبک بصری ویلیام وایلر
▪️زیبایی‌شناسی دوربین وایلر



● سبکِ بصریِ وایلر


وایلر در شش فیلم خود، عمدتاً در دهه ۱۹۳۰، با فیلمبردار گرگ تولاند همکاری کرده بود. تولاند در بیشتر آنها از تکنیک عکاسی با فوکوس عمیق استفاده کرد که به موجب آن می‌توانست تمام اشیاء روی پرده، چه پیش زمینه و چه پس زمینه، را همزمان در فوکوس واضح نگه دارد. این تکنیک باعث ایجاد توهم عمق می‌شود و بنابراین صحنه را واقعی‌تر جلوه می‌دهد.

وایلر که فردی کمال‌گرا بود ، لقب «وایلر ۴۰ برداشتی» را به خود اختصاص داد. در صحنه فیلم «جزبل»، وایلر هنری فوندا را مجبور کرد تا ۴۰ برداشت از یک صحنه خاص را انجام دهد و تنها راهنمایی او بعد از هر برداشت این بود که «دوباره». وقتی فوندا از او راهنمایی بیشتری خواست، وایلر پاسخ داد: «بوی گند می‌دهد.» بطور مشابه، وقتی چارلتون هستون از کارگردان در مورد کاستی‌های احتمالی بازی‌اش در فیلم «بن هور » سوال کرد ، وایلر به سادگی به هستون گفت: « بهتر باش! » با این حال، هستون خاطرنشان می‌کند که وقتی یک صحنه تمام می‌شود، صرف نظر از اینکه انجام آن چقدر سخت بوده، همیشه خوب از آب در می‌آید، هستون می‌گوید:

« تنها پاسخی که دارم این است که سلیقه‌ی او بی‌عیب و نقص است و هر بازیگری این را می‌داند. ایمان شما به سلیقه‌ی او و تأثیری که این ایمان بر بازی شما خواهد داشت، همان چیزی است که انتخاب بازیگر برای فیلمی از وایلر را آسان می‌کند... بازی در فیلمی برای وایلر مثل بردن آثار به حمام ترکی است. نزدیک است غرق شوید، اما با بوی گل رز از آنجا بیرون می‌آیید. »


● کارگردانِ ستاره‌ساز


او به تعدادی از بازیگران کمک کرد تا به ستاره شدن برسند، از جمله پیدا کردن و کارگردانی آدری هپبورن در اولین نقش اصلی‌اش، تعطیلات رومی (۱۹۵۳)، و کارگردانی باربرا استرایسند در اولین فیلمش، دختر بامزه (۱۹۶۸)، که هر دو بازیگر زن برنده جایزه اسکار شدند.

اولیویا دی هاویلند و بت دیویس هر دو دومین اسکار خود را در فیلم‌های وایلر، دی هاویلند برای وارث (۱۹۴۹) و دیویس برای جزبل (۱۹۳۸) دریافت کردند. دیویس گفت که وایلر او را به "بازیگری بسیار بسیار بهتر" از همیشه تبدیل کرد، در حالیکه لارنس اولیویه، که اولین نامزدی اسکار خود را برای فیلم بلندی‌های بادگیر (۱۹۳۹) وایلر دریافت کرد، وایلر را به عنوان کسی که به او نحوه بازی در سینما را آموخت، تحسین کرد.

سه فیلم برنده جایزه بهترین فیلم وایلر، هر کدام یک برنده اسکار بهترین بازیگر زن یا مرد را به نمایش گذاشتند - گریر گارسون در خانم مینیور ، فردریک مارچ در بهترین سال‌های زندگی ما و چارلتون هستون در بن هور.


● سبک کارگردانی او


سبک کارگردانی وایلر به خاطر ظرافت‌های کارگردانی، برداشت‌های طولانی، تمرکز عمیق و حس قوی عدالت اجتماعی و اخلاق انسانی شناخته می‌شود. او بخاطر توانایی‌اش در روایت داستان‌های انسانی با وضوح و تأثیر عاطفی بالا، که اغلب با استفاده از رویکردی مینیمالیستی برای ایجاد حس واقع‌گرایی انجام می‌شود، مورد تحسین قرار گرفته است. از عناصر کلیدی سبک وایلر می‌توان به فوکوس عمیق و برداشت‌های طولانی اشاره کرد.

وایلر اغلب از فیلمبرداری با فوکوس عمیق استفاده می‌کرد، که در آن کل قاب در فوکوس واضح قرار دارد و امکان ترکیب‌بندی‌های پیچیده با چندین سطح اکشن و عمق را فراهم می‌کند. او همچنین به برداشت‌های طولانی و بدون کات علاقه داشت که امکان بسط طبیعی صحنه‌ها را فراهم می‌کرد و حس واقع‌گرایی را افزایش می‌داد، حتی زمانی که بازیگران در فاصله زیادی از قاب قرار داشتند.

اجراهای ناتورالیستی نیز یکی از امتیازات کار او بود‌. وایلر به خاطر توانایی‌اش در گرفتن بازی‌های ناتورالیستی از بازیگرانش، که اغلب از طریق تمرینات گسترده و رویکردی دقیق در کارگردانی انجام می‌شد، شناخته می‌شد. او گاهی اوقات به خاطر فداکاری‌اش برای گرفتن برداشت بی‌نقص، «وایلر چهل برداشتی» نامیده می‌شد.

چرا که تمرکز او بر روابط انسانی مثال‌نزدنی بود. فیلم‌های وایلر اغلب روابط پیچیده انسانی و مسائل اجتماعی را با حساسیت و ظرافت بررسی می‌کردند. او به ویژه به تأثیر نیروهای اجتماعی بر افراد و مبارزات آنها برای بقا و کرامت انسانی علاقه داشت.

رئالیسم اجتماعی که فیلم‌های وایلر اغلب به مسائل اجتماعی آن زمان، از جمله فقر، جنگ و نابرابری اجتماعی می‌پرداختند سبب ظهور آثار آسیب‌شناسانه بزرگی در تاریخ سینما شد. او اغلب مبارزات مردم عادی را به شیوه‌ای واقع‌گرایانه و همدلانه به تصویر می‌کشید. تصویری دقیق با ترکیب‌بندی دقیق. چون نماهای وایلر با دقت ترکیب‌بندی می‌شدند، و اغلب از خطوط مورب و سطوح افقی متعدد برای ایجاد حس عمق و جذابیت بصری استفاده می‌کردند.



➖ به بهانه سالمرگ استاد "ویلیام وایلر"


▪️RIP: (1902-1981)


▪️| #Aesthetic
👤| #William_Wyler
🌀| @Perspective_7