▪️زنان سینمای نئورئالیسم (۴)
▪️بررسی سینمای ایتالیا در دهۀ پنجاه


➖روندهای تاریخی و فرهنگی در دهه ۱۹۵۰


به دلیل خسارات سنگینی که در طول جنگ جهانی دوم متحمل شد، ایتالیا در دهه ۱۹۵۰ به شدت به کمک های اقتصادی نیاز داشت و ایالات متحده در اوج جنگ سرد، از کمک های اقتصادی از طریق طرح مارشال استفاده کرد. برای متقاعد کردن حزب دموکرات مسیحی ایتالیا برای کاهش مشارکت کمونیست ها و سوسیالیست ها در بحث های مهم تصمیم‌گیری. سیاست آمریکا با حضور آلسید دو گاسپری، نخست‌وزیر دموکرات مسیحی ایتالیا تسهیل شد که به همراه شارل دوگل از فرانسه و کنراد آدناور از آلمان، به ثبات اروپای غربی پس از پنج سال جنگ کمک کردند.

در سال ۱۹۴۹ تولید اقتصادی به سطوح قبل از جنگ رسیده بود و زمینه برای آنچه "معجزه اقتصادی" ایتالیا در اواخر دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ نامیده می شد فراهم شد. در واقع، سال ۱۹۵۸ آغاز توسعه اقتصادی ایتالیا است، زمانی که تولید اقتصادی ایتالیا به هفتمین کشور بزرگ در جهان صعود کرد. در همان سال‌های «معجزه اقتصادی»، ایتالیا موج شدیدی از مهاجرت از جنوب به سمت شهرهای صنعتی شمال ایتالیا را تجربه کرد، جایی که هزاران فقیر و بیکار جنوبی در جستجوی کار مهاجرت کردند.

ازدحام بیش از حد، سردرگمی و جنایتی که چنین هجوم بی نظمی در شهرهای شمالی میلان و تورین ایجاد کرد، به یک موضوع اجتماعی و سیاسی عمده در زندگی ایتالیایی و موضوعی تکراری در ادبیات و سینما تبدیل شد. علیرغم این واقعیت که مشکلات بیکاری، مسکن ضعیف و توسعه نیافتگی منطقه‌ای نشانه‌های چندانی از بهبود را نشان نمی‌داد، بلکه بزودی بر آگاهی عمومی تأثیری نگذاشت و در عوض، مادی‌گرایی و مصرف‌گرایی همچنان درحال افزایش بود و باعث کاهش شدید تعهد اجتماعی، همچنین باعث از دست دادن ارزش‌های قابل توجه سنتی، شد.



➖نقش اجتماعی زنان در آثار دهه ۵۰ ایتالیا


در این دهه، سینمای ایتالیا چندین فیلم مؤلف (هنر) و همچنین تعداد زیادی فیلم ملودرام و کمدی محبوب تولید کرد که برای موضوع ما مهم هستند. فیلم‌های مؤلفی که ما برای بحث انتخاب خواهیم کرد، با تضاد فوق‌الذکر بین انگیزه‌های مادی و تعهد اجتماعی یا نیازهای معنوی روبرو می‌شوند. اغلب استراتژی‌های روایی این فیلم‌ها این تضاد را از طریق قهرمان‌های زن که پتانسیل تغییر را نشان می‌دهند اما قربانیِ مردانی می‌شوند که تاکتیک‌های مادی ظالمانه و سلطه‌جویانه جامعه‌شان را علیه آن‌ها به کار می‌گیرند، حل می‌کنند.

«کارین» و «ایرن» در «استرومبولیِ(۱۹۴۹)» و «اروپا ۵۱» اثر روبرتو روسلینی؛ و همچنین «جلسومینا» و «کابریا» در دو فیلم مشهور فدریکو فلینی، «شب‌های کابریا (۱۹۵۷)» و «جاده (۱۹۵۴)» نمونه‌های خوبی از قهرمانان زن هستند که سعی می‌کنند ارزش‌های انسانی روشنگر را به شرکای مرد تشنه قدرت و پول و جامعه خود پیشنهاد کنند. متأسفانه تلاش‌های آن‌ها به نتیجه نمی‌رسد و زنان در نهایت شکست خورده و یا حتی در این راه می‌میرند.

پس این بر عهده تماشاگران فیلم بوده است که درس‌هایی مبتنی بر انسانیت یا تعهد اجتماعی را که می‌توان از رفتار این زنان گرفت، ارزیابی کنند و از آن‌ها درس بگیرند. اغلب، این فیلم‌ها در بازنمایی داستان‌های زنانه‌شان، حال و هوای رقت‌انگیز ژانر ملودرام را ایجاد می‌کنند که کنش روایی خود را بر قهرمان‌های زن و داستان‌های غم‌انگیزشان متمرکز می‌کند.

دیگر فیلم‌های هنری دهه ۱۹۵۰ بازنمایی‌های جالب و بالقوه متجاوزانه از زنان به عنوان مادر را ارائه می‌دهند. «مادالنا» در «بلیسیما (۱۹۵۱)» اثر «لوکینو ویسکونتی» و یا کاراکتر «ایرما» در فیلم «فـریـاد (۱۹۵۸)» اثر « میکل آنجلو آنتونیونی» نمونه‌های خوبی از این نوع مادران غیرعادی هستند که درعین جنگنده بودن، قربانی استثمار و درعین قربانی بودن، برای رسیدن به هدف‌شان پیروزمندانه روحیه و طبع انسانی خودرا فدای ظلم نمی‌کنند. آنان باج می‌دهند ولی در مسیر و هدف‌شان از پا در نمی‌آیند.


🔗- [ادامه دارد..]
🔗- (پایان بخش اول)


📚 « زنان، هوس و قدرت در سینمای ایتالیا »
✍️ نویسنده: مارگا کوتینو-جونز


🎥 | #History_of_Cinema
🌀 | @Perspective_7