● دیوید بوردول:
➖ بوطیقای سینما: سبک بصری در ژاپن


• به گفته جان داوِر، غیاب نیروهای دشمن پیامد فشاری عمدتاً درونی از جانب ایدئولوژی زمان جنگ است. تبلیغات در مجموع خصومت را ابزاری برای پس گرفتن خلوص از دست رفته اخلاقی و نژادی نشان می‌داد، پس از دهه‌ها تن‌پروری به شیوه غربی، اتباع ژاپن باید تأثیرات خارجی را از زندگی خود محو کنند، ساده زیستی در پیش بگیرند و آماده باشند جانشان را فدای امپراتور کنند. در این دوره یک سرباز می‌توانست پشت کارت پستالی برای خانواده‌اش هایکویی صلح‌طلبانه بنویسد:

چشم‌هایم را که می‌بندم
می‌توانم دره‌ها را ببینم
لبریز از سرخی خون.

• مأمور سانسوری که جلوی ارسال کارت را گرفت از سرباز خواست تنها عبارت «سرخی خون» را به «خون پاک» تغییر دهد. داوِر استدلال می‌کند که تأکید این فیلم ها نه بر پیروزی علیه دشمن، که بر تلاش برای ساختن خودی ناب و خالص است. دشمن محوریت نداشت، زیرا بنا نبود جنگ در قالب فتوحات یا برخورد منافع سیاسی متضاد به نمایش درآید. جنگ تلاش ژاپن بود برای احیای میراث اصالت و شرافت معنوی‌اش و تاب آوردن سختی‌ها با صبری فرمان‌بردارانه.


🎥 | #History_of_Cinema
🌀 | @Perspective_7