هاوارد هاکس:
‍ • درباره بازیگری جان وین
• در گفتگو با جوزف مک‌براید


« جان وین هیچوقت سناریوهای مرا نمی‌خواند. می‌خواست خودم به او بگویم چه بکند. می‌پرسید "در این صحنه باید چکار کنم؟" می‌گفتم "باید فلان حالت را ایجاد کنی." وقتی شروع می‌کردم یکی از ماجراها را برایش تعریف کنم، می‌گفت "تعریف نکن که نمی‌خواهم بشنوم. از ماجراهای تو خوشم نمی‌آید. همیشه آخرش خوب از کار در می‌آید" قبل از اینکه باهم صحبت کنیم هیچوقت دیالوگ‌ را حفظ نمی‌کرد، چون می‌گفت این جوری پرت می‌شود. می‌توانست دو صفحه دیالوگ را ظرف سه چهار دقیقه حفظ کند. هیچوقت غرولند نمی‌کرد. کار کردن با او برای من از هر هنرپیشه دیگری راحت‌تر بود‌. چون هيچوقت راجع نقشش حرفی نمی‌زد. صرفا می‌رفت و بازی‌اش می‌کرد. یکبار به او گفتم "شنیده‌ام رفتارت با دیگران خیلی سخت است." گفت "تو و [جان] فورد مرا پرتوقع بار آوردید". دلش می‌خواست خودش صحنه‌های خودش را کارگردانی کند، اما دیگران نمی‌گذاشتند. ولی در مورد من یک لحظه هم اینطور نبود.... چرا؛ گاهی اوقات سری به نارضایتی تکان می‌داد. می‌گفتم "مشکلت کجاست؟" می‌گفت "یک دفعه دیگر تمرین کنیم تا برسیم به جایی که اشکال دارم." به این ترتیب بود که متوجه می‌شد اشکالش از کجاست و چندتا دیالوگ دیگر می‌نوشتیم و می‌گفتم "حالا این را امتحان کن". در این موقع گل از گلش می‌شکفت و می‌گفت "حالا خوب شد". اشکالش در این بود که چیزی در صحنه روان نبود و با حس او نمی‌خواند. چیزی با حس او معارضه داشت و حق با او بود. او بطور غریزی می‌دانست چه باید بکند تا صحنه روان‌تر و بهتر از کار در بیاید. هیچ بازیگر دیگری بر پرده سینما نماینده چنین قدرتی نبوده است. »


• 𝑻𝒉𝒆 𝑺𝒆𝒂𝒓𝒄𝒉𝒆𝒓𝒔 (𝟏𝟗𝟓𝟔)
• 𝑫𝒊𝒓: 𝑱𝒐𝒉𝒏 𝑭𝒐𝒓𝒅

■ به بهانه سالمرگ وسترنر سینما؛ جان وین

👤| #John_Wayne
👤| #Howard_Hawks
🌀| @Perspective_7