■ فیجتینگ در تئاتر
■ رهایی از گره‌های زبان و بدن


فیجتینگ، اصطلاحی تئاتری و سینمایی است که به حالت و به تاثیر آن، مجموعه حرکاتی است که برخی نابازیگران، افرادی که بدون طی آموزش مجبور به بازی یا مصاحبه می‌شوند و یا سخنرانان در هنگام  تمرین  یا سخنرانی به علت استرس، اضطراب و یا خستگی و معمولا به صورت ناخودآگاه انجام می دهند.

این حالت و حرکات می تواند به صورت درگیر کردن دست ها با یکدیگر، بازی کردن با اجزای لباس (مثلا دکمه ها) و ابزارهایی مانند ساعت، حلقه، یقه لباس و ... ، یا حرکت دادن تکراری و پشت سرهم اجزای مختلف بدن (مثلا پاها) باشد.

علاوه بر استرس،  استنباط بیننده یا تماشاگر  آنست که مغز  بازیگر یا سخنران در حال جستجو برای یافتن دیالوگ یا واژه است. اگر به عنوان یک کارگردان تئاتر پدیده فیجتینگ را مشاهده می کنید:

روش های کاهش استرس را به کار گیرید. اعتماد به نفس بازیگر را تقویت کنید؛  اجازه ندهید کافئین و غذاهای تند  مصرف کند و از تمرین نفس عمیق با چشم باز و سپس بسته  غفلت نکنید.

تعداد تمرین را افزایش دهید، در جلسات تمرین از دوستان و نزدیکان  نابازیگر و هنرجو دعوت کنید در برابر آنها اجرا کند. بازی او را ضبط کنید و برای او در جمع بازیگران پخش کنید. زبان بدنش را تقویت کنید. به او یاد بدهید قرار است از دست ها و پاهایتان چه استفاده ای کند.

پیش از شروع تمرین برایش تصویرسازی کرده و هنگام تمرین به  تمرکز  او کمک کنید. فیجتینگ معمولاً  به سرعت از بین نمی رود؛ برای کاهش آن حوصله به خرج داده و با تمرین آن را کاهش دهید.


🎭| #About_Theatre
🌀| @Perspective_7