▪️قصدگرایی متن [هرشی] (١)
▪️گادامر: هرمنوتیک، سنت و عقل


منتقدان زیادی به مبهم بودن این مدعای هرش، که معنای متن با مقاصد مؤلفِ آن، یکی است اشاره کرده‌اند: هرش درحالی‌که استدلال خود را در مقابل ضد قصدگرایی جهت می‌دهد با نقدِ نو همراهی دارد و به نظر می‌رسد که در رد برداشت آشکارا روان‌شناختی از معنای قصدی با نقدِ نو موافق است.

هرش وقتی معنای متن را با تصد مؤلف یکی می‌گیرد، از شلایرماخر پیروی نمی‌کند. شلایرماخر معنا را معادل با اَعمال و تجربه‌های ذهنی‌ای می‌پندارد که در زمان نگارش متن در ذهن مؤلف رخ داده است. اما هرش به مفهوم پدیدارشناسانه قصدیت متوسل می‌شود تا مفهوم «معنای لفظی» [متن] را صورت‌بندی کند که موضوعی کاملاً شبیه به اعمال ذهنی گوناگون است.

به بیانی دیگر، «معنای لفظی» معنایی است که مؤلف آن را از طریق اعمال ذهنی خاصی قصد می‌کند، نه این که خود آن اعمال ذهنی خاص باشد. البته هرش بر این باور نیست که مؤلفان می‌توانند با اعمال قصدی‌شان هر آنچه دوست دارند قصد کنند، بلکه آنها به وسیلهٔ قراردادهای زبانی فرهنگ خودشان در معنای واژه‌ها محصورند.

بنابراین تعریف اولیه او از «معنای لفظی» چنین است: «هر آنچه کسی اراده کرده که از طریق زنجیره خاصی از نشانه‌های زبانی انتقال دهد، به شرط آن که قابلیت انتقال از طریق نشانه،های زبانی را داشته باشد.»


🔗| (ادامه دارد...)

▪️ | #Aesthetic
🌀 | @Perspective_7