‍ ● سبک بازیگری اسپنسر تریسی
● گفته‌ها و شنیده‌ها


تریسی در میان همسالان خود از شهرت و اعتبار بالایی برخوردار بود و مورد تحسین قابل توجهی از صنعت فیلم قرار گرفت. پس از مرگ او، دور شری، رئیس MGM، گفت که "شکی نیست که تریسی بهترین و متنوع‌ترین بازیگر پرده سینما بود". کلارک گیبل، جیمز کاگنی، هامفری بوگارت، جان فورد، گارسون کنین و کاترین هپبورن از او بعنوان بزرگترین بازیگر نسل خود یاد کردند. ریچارد ویدمارک، بازیگر، که تریسی را می‌پرستید، او را "بزرگترین بازیگر سینما تا به حال" نامید و گفت که "از تماشای تریسی بیشتر از هر راه دیگری در مورد بازیگری آموخته است".

تریسی به ویژه به خاطر طبیعت‌گرایی‌اش روی پرده سینما مورد احترام بود. هیوم کرونین، که با تریسی در فیلم «صلیب هفتم» همکاری داشت، حضور او روی پرده سینما را تحسین کرد: «روش او به همان اندازه که ساده به نظر می‌رسید، دستیابی به آن دشوار بود. به نظر می‌رسید که او هیچ کاری نمی‌کند. او گوش می‌داد، احساس می‌کرد، کلمات را بدون تحمیل چیزی بیان می‌کرد.»

جوآن کرافورد نیز تحسین خود را از اجراهای به ظاهر بی‌دردسر تریسی ابراز کرد و اظهار داشت که بازی در کنار او «الهام‌بخش» بوده و «او به سادگی اجرا، طبیعی بودن و شوخ‌طبعی فوق‌العاده‌ای دارد. او در صحنه‌ای قدم می‌زند و کاری می‌کند که صحنه بسیار آسان به نظر برسد.» جوآن بنت، همبازی چهار کار با او، گفت که «هرگز این احساس را نداشته که او در صحنه‌ای «بازیگری» می‌کند، اما حقیقت موقعیت در واقع، خود به خود، در لحظه‌ای که دیالوگ‌هایش را می‌گوید، اتفاق می‌افتاد.» جیمز کاگنی خاطر نشان کرد که تریسی به ندرت هدف امپرسیونیست‌ها قرار می‌گرفت زیرا «شما نمی‌توانید خویشتن‌داری و کنترل را به خوبی تقلید کنید. چیزی برای تقلید وجود ندارد جز نبوغ او و این چیزی نیست که بتوان از آن تقلید کرد. »

تریسی به خاطر مهارت‌های گوش دادن و واکنش نشان دادنش مورد ستایش قرار گرفت. بری نلسون گفت که او «هنر واکنش نشان دادن را به اوج جدیدی رساند»، در حالی که استنلی کرامر اعلام کرد که او «بهتر از هر کسی در تاریخ سینما فکر می‌کرد و گوش می‌داد». میلارد کافمن خاطرنشان کرد که تریسی «با تمام وجودش گوش می‌داد». برت رینولدز در خاطرات خود به تأکید تریسی بر ناتورالیسم اشاره کرد، زمانی که به عنوان یک بازیگر تازه کار، تریسی را در صحنه فیلم «به ارث بردن باد» مشاهده نمود. رینولدز بعداً خود را به عنوان یک بازیگر به تریسی معرفی کرد و تریسی پاسخ داد: «یک بازیگر، ها؟ فقط یادت باشد که هرگز نگذاری کسی تو را در این حال ببیند.»

با وجود این تصور که او می‌توانست بدون زحمت سر صحنه فیلمبرداری حاضر شود و بازی کند، آشنایان تریسی می‌گفتند که او برای هر نقش به طور خصوصی و با دقت آماده می‌شد. جوزف ال. منکیویچ در طول تولید فیلم "خلبان آزمایشی" با او زندگی می‌کرد و تعریف می‌کرد که تریسی هر شب خود را در اتاق خوابش حبس می‌کرد و "بسیار سخت کار می‌کرد".

بسیاری از همکارانش در مورد اخلاق کاری قوی و حرفه‌ای بودن او اظهار نظر می‌کردند. با این حال، او دوست نداشت تمرین کند و پس از فیلمبرداری و پس از دو یا سه برداشت از یک صحنه، به سرعت "اثربخشی" خود را از دست می‌داد. کانین او را "بازیگری غریزی که به لحظه خلق اثر اعتماد داشت" توصیف کرد. چستر ارسکین، دوست نزدیک تریسی، سبک بازیگری او را "انتخاب" توصیف کرد و اظهار داشت که او تلاش می‌کرد تا حد امکان کم‌ترین تلاش لازم را برای تأثیرگذاری داشته باشد و "به حداقل ممکن برای رسیدن به حداکثر" دست می‌یافت.

اسپنسر تریسی از اینکه در مورد تکنیکش یا توصیه‌هایی که به دیگران می‌کرد، سوال شود، خوشش نمی‌آمد. او اغلب حرفه بازیگری را کوچک می‌شمرد. یک بار به کانین گفت: "چرا بازیگران فکر می‌کنند خیلی مهم هستند؟ اینطور نیست. بازیگری در طرح کلی چیزها شغل مهمی نیست. لوله‌کشی مهم‌تر است." او همچنین در مورد توانایی‌هایش فروتن بود و یکبار به یک روزنامه‌نگار گفت: "فقط اینکه من هیچ حقه‌ای را امتحان نمی‌کنم. هیچ پروفایلی ندارم. هیچ نقش "عاشق بزرگ" بازی نمی‌کنم. من فقط خودم را همانطور که هستم نشان می‌دهم - به عبارت ساده، سعی می‌کنم صادق باشم." او به خاطر لذت بردن از کنایه‌ای که زمانی توسط آلفرد لانت مطرح شده بود ، شناخته شده بود: "هنر بازیگری این است: دیالوگ‌هایت را یاد بگیر و به مبلمان برخورد نکن!" هپبورن، شش سال پس از مرگ تریسی، در مصاحبه‌ای اظهار داشت که تریسی آرزو می‌کرد که کاش حرفه دیگری داشت.


📚| #Cinematicterms
🌀| @Perspective_7