‍ ▪️ساختار استاندارد نویسی متن
▪️راهنمای عملی برای نمایشنامه‌نویسی (۱)


دیالوگ کنش است و کاراکتر را آشکار می‌کند. مخاطب می‌خواهد بداند که کاراکترها چگونه جهان را می‌بینند و تجربه می‌کنند و این نکته باید در آنچه کاراکتر می‌گوید و چگونگی گفتن آن بازتاب پیدا کند. درست همانطور که رفتار یک کاراکتر برای ما آشکار می کند که او کیست، نحوه صحبت کردن او هم چنین تأثیری دارد.

صدا یکی از نیرومندترین ابزارهای کاراکترسازی در میان ابزارهای دیگر است. هر کاراکتر با شیوۀ استفاده‌اش از زبان چیزی از روحیه، عادات، توانایی‌ها و پیش‌داوری‌های خود را آشکار می‌کند. انتخاب کلمات، تصاویر (ایماژها) و ساختار جملات شما می‌تواند به خلق کاراکتر کمک کند. ریتم زبان باید در کاراکتر جا بیفتد. نشانه‌گذاری عنصری کلیدی برای سرنخ دادن دربارۀ ریتم گفتار یک کاراکتر است.

ویرگول(،) یعنی مکثِ کوتاه، نقطه ویرگول(؛) مکثی طولانی‌تر است. نقطه (.) اندکی طولانی‌تر است. سه نقطه‌ها (...) به مکثی اشاره دارد که کاراکتر در حال فکر کردن است یا صدایش خاموش می‌شود. خط تیره (-) یعنی آنچه در ادامه می‌آید عطف بیان است - یعنی معنایش همان معنای عبارت قبل است - یا نشان اختلال است.

در هر کدام از این موارد کلماتی که پس از نشانه‌گذاری می‌آیند سریع‌تر گفته می‌شوند. فهم نشانه‌گذاری برای خلق ریتم دلخواه برای حرف زدن هر کاراکتر ضروری است. هرچه جزئیات دقیق‌تر باشند، گفتار شخص واضح‌تر است. نحوه صحبت از جزئیات یا به خاطر آوردن جزئیات سرنخ‌هایی از نوع ادراک کاراکتر را به مخاطب می‌رساند.

شاکله‌های گفتاری را می‌توان خصوصاً برای خلق کاراکترهای کمیک استفاده کرد. زبان از لحاظ سن، حرفه، سواد، وضع اجتماعی و مذهب نیز به کاراکتر هویت می‌بخشد.


📚 کتاب « نوشتن برای صحنه »
✍️ نویسنده: لیروی کلارک / بیدگل


📇¦ #ScreenWriting
🌀¦ @Perspective_7