▪︎درباره طراحی صحنه دراماتیک (۲)
• طراح‌صحنه می‌تواند محیطی با تمام ویژگی‌های ممکن برای احساسات خاص و باشکوه خلق کند. سپس طراح دیگر کنار می‌رود و صحنه را به ورود بازیگران تحویل می‌دهد. اگر کار طراح خوب باشد در لحظه ورود بازیگران، ما صحنه را از یاد می‌بریم. با ورود بازیگران به روی صحنه دیگر به صحنه توجه نمی‌کنیم و ظاهراً صحنه، وجود خارجی ندارد. چون بازیگران روی صحنه آمده‌اند و تنها پاداش طراح، نوع بازی آنان و به کارگیری احساس‌شان است. حال پرده‌ها کنار رفته و نمایش آغاز می‌شود. موقع نظاره یک نمایش را باید باید به هنرپیشگان علاقمند بود. بازیگر روی صحنه و هنگام اجرای پرده‌ی نهایی باید در تماشاگر جاذبه بیشتری برای ماندن ایجاد کند که مخاطب نخواهد نمایش تمام شود. بعنوان یک مخاطب در بین مخاطبان دیگر، این حـق من اسـت کـه اجراگران زن و مرد را گرامی بدارم، دوست‌شان داشته باشم و به آن‌ها توجه کنم انتظار دارم که خوب صحبت کنند، خوب حرکت کنند و انرژی و قدرت خود را آشکار کنند. دلم نمی‌خواهد به نقایص کار توجه کنم، و این حواسی‌پرسی را باید ثمره تلاش‌های یک طراحی صحنه دراماتیک دانست.
🎭| #About_Theatre
🌀| @Perspective_7
Post #1209
216
Perspective | پرسپکتیو ▪︎درباره طراحی صحنه دراماتیک (۱) • یک صحنه خوب، نباید یک عکس باشد، باید تصویرگر ذهن و خیال ما باشد. طراحی صحنه آن چیزی نیست که اکثر افراد تصور می‌کنند، بل پیوستگی زنجیروار از طراحی درونی است. لزومی ندارد وقتی اتاقی را روی صحنه نشان می‌دهیم حتماً یک اتاق…
