▪︎درباره طراحی صحنه دراماتیک (۱)


• یک صحنه خوب، نباید یک عکس باشد، باید تصویرگر ذهن و خیال ما باشد. طراحی صحنه آن چیزی نیست که اکثر افراد تصور می‌کنند، بل پیوستگی زنجیروار از طراحی درونی است. لزومی ندارد وقتی اتاقی را روی صحنه نشان می‌دهیم حتماً یک اتاق واقعی را در اختیار داشته باشیم همانطور که وقتی بازیگری می‌خواهد نقش ناپلئون را بازی کند، لزومی نیست خود ناپلئون باشد. هر چیزی که حقیقی و واقعی است پیش از این که در تئاتر به واقعیت مبدل شود، باید دستخوش تغییری اساسی بشود. رازی هوشمندانه در این موضوع است. بطوریکه بازیگران پس از بالا رفتن پرده کاری برای انجام دادن نداشته باشند و تنها به آراستن تفاوت‌های موضوع و تم نمایش که صحنه آشکار ساخته است بپردازند. طراح همیشه به جای این که صریح باشد، باید بسیار محتاط برخورد کند. این چیزی است که به همان اندازه که دیده می‌شود توصیف نیز می‌شود. مثل احساس و تجسم. یک صحنه می‌تواند نوعی انتظار، نوعی شومی و تنش و بحران را به تصویر بکشد. هیچ نمی‌گوید اما همه چیز می‌گوید. چیزی بعنوان صندلی سمبولیک و نمادین وجود ندارد. یک صندلی، فقط صندلی است.

🎭| #About_Theatre
🌀| @Perspective_7