ریچارد نوپرت:
• روایتگری و دیدگاه
• پایان؛ روایت‌گری و بستار در سینما


• ژان لوک گدار در یکی از بررسی‌های اولیه خود از فیلم چهارصد ضربه می‌نویسد که این فیلم «سرافراز ترین... و آزادترین فیلم جهان است»، چون هم در درون مایه و هم در سبک خود باز می‌ماند. اما درحالیکه عناصر درونمایه‌ای فیلم به واقع باز می‌مانند و لایه‌ی روایتگری آن، به اندازه‌ای آزاد نیست که ممکن است حرکت دوربین، ترکیب‌بندی، پرده‌ی عریض و برداشت بلند وانمود کنند. برای این که گفتمان روایت حقیقتاً «آزاد» باشد، صدای روایت باید بیش از این ناپایدار و ناهمگون باشد. بنابراین، نشاطی که تماشای فیلم تروفو در بسیاری بر می‌انگیزد، شاید به خاطر دوری از هنجارهای داستان سرایی به دقت طراحی شده و کارآمد قراردادی باشد، اما این به تنهایی برای خلق یک متن‌باز حقیقی که هم‌تراز آثار خود گدار باشد، مثل فیلم‌های «همه چیز رو به راه است» یا «آخر هفته» کافی نیست.

• 𝑻𝒉𝒆 𝟒𝟎𝟎 𝑩𝒍𝒐𝒘𝒔 (𝟏𝟗𝟓𝟗)
• 𝑫𝒊𝒓: 𝑭𝒓𝒂𝒏ç𝒐𝒊𝒔 𝑻𝒓𝒖𝒇𝒇𝒂𝒖𝒕


👤 | #François_Truffaut
🎥 | #History_of_Cinema
🌀 | @Perspective_7