| معرفی درام‌نویس (۲)
| پیر کورنی


‍ ▪️یکم اکتبر سالمرگ درام‌نویس و تراژدی‌نویس بزرگ فرانسوی پی‌یر کورنی است. او در ششم ژوئن ۱۶۰۶ چشم به جهان گشود. پی‌یر کورنی را عموماً به همراه «مولیر» و «راسین»، یکی از سه نمایشنامه‌نویس بزرگ قرن هفدهم فرانسه می‌شناسند.

ولتر ، نمایشنامه‌نویس، نویسنده و فیلسوف ، با حمایت آکادمی فرانسه ، مجموعه‌ای دوازده جلدی از آثار نمایشی پی‌یرکورنی را با حاشیه‌نویسی، با عنوان « نظرات درباره کورنی » خلق کرد.

این بزرگترین اثر نقد ادبی ولتر تا به امروز بود. پیشنهاد ولتر به آکادمی، کورنی را به عنوان کسی توصیف می‌کرد که برای زبان فرانسه همان کاری را انجام می‌دهد که هومر برای زبان یونانی انجام داده بود. ولتر اذعان کرد که « کورنی به جهانیان نشان می‌دهد که این زبان می‌تواند رسانه‌ای برای هنر بزرگ باشد. »

ولتر در مواجهه با تأثیرات فزاینده خارجی مانند ویلیام شکسپیر، به دفاع از ادبیات کلاسیک فرانسه سوق داده شد . این امر در چاپ اول «نظرات» او که درسال ۱۷۶۴ منتشر شد، منعکس شده است که بر آثار بهتر کورنی تمرکز داشت و انتقادات نسبتاً ملایمی داشت. ولتر اما در چاپ دوم کتابش که ده سال بعد منتشر شد، به ارزیابی منفی‌تری از کورنی و دیدگاه قوی‌تری در مورد نیاز به نقد عینی رسیده بود. او پانصد یادداشت انتقادی اضافه کرد و آثار بیشتری را پوشش داد و لحن منفی‌تری به خود گرفت.

نظرات منتقدان در مورد کورنی از قبل به شدت دوقطبی شده بود. مداخله ولتر بحث را بیشتر دوقطبی کرد. برخی از منتقدین نامدار انتقادات او را کوته‌بینانه و ناشی از حسادت دانستند. در قرن نوزدهم، جریان افکار عمومی علیه ولتر تغییر کرد. ناپلئون، کورنی را به ولتر ترجیح داد و شهرت اولی را به عنوان یک نمایشنامه‌نویس احیا کرد و در عین حال شهرت دومی را کاهش داد.

• در قسمت سی‌ویکم از مجموعه سخنرانی‌های ویدیویی سال (۱۹۸۹) با عنوان «سنت غربی» است که پروفسور «یوجین وبر» از دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس (UCLA)، تفسیر مقنع و بهتری از آثار کورنی ارائه می‌دهد. مشروح این سخنرانی چنین است:

« ... به یاد داشته باشید که نمایشنامه‌های کورنی خطاب به اشرافیتی بود که موعظه، اخلاق‌گرایی و احساسات‌گرایی نمی‌توانستند به آنها آسیبی برسانند. بنابراین او با نشان دادن عظمتِ انضباط شخصی و انکار نفس، نه از انجام کاری که می‌خواهید ، بلکه در انجام کاری که باید انجام دهید، به آنها دست زد. توجه داشته باشید که پی‌یر کورنی، مانند یک مسیحی نگفت که انجام وظیفه شما را خوب می‌کند، بلکه کورنی گفت انجام وظیفه شما را بزرگ می‌کند. وقتی کورنی مبارزه‌ای بین شور و وظیفه را ارائه داد، این یک اختراع جدید نبود. آنچه در کورنی جدید بود این بود که او یک شور مشروع را در مقابل شور دیگری که به همان اندازه مشروع بود، نشان داد. مهم بود که بحث را از رقابت بین حق و باطل به رقابت بین دو حق ارتقا دهیم. زیرا یک مرد اشرافی که وارد دعوا می‌شد، نمی‌توانست اعتراف کند که اشتباه کرده است، اما اگر با این شرط شروع می‌کردید که انگیزه‌های او محترمانه است، درنگ می‌کرد تا استدلال شما را بررسی کند، که همان چیزی بود که کورنی با ارتقای بحث، در آثارش به سطح بالاتری به آن دست یافته بود. مردم قرن هفدهم که عاشق داستان‌های ماجراجویی او بودند، به طور مبهم احساس می‌کردند که پی‌یر کورنی با آثارش چیزی را به آن‌ها القا می‌کرد که قبلاً کاملاً نمی‌دانستند. و حق با آن‌ها بود. آنها قبلاً آن را اینچنین نمی‌دانستند. تنها به این دلیل ساده که آن ارزش‌ها با یونانیان از بین رفته بود. تفکر رومی بیش از حد قانون‌گرا بود و تفکر مسیحی بیش از حد ساده‌انگار بود که این ایده را تحمل کند که می‌تواند دو حق وجود داشته باشد، که می‌تواند دو طرف در یک درگیری وجود داشته باشند و بر حق باشند. این یک دیدگاه بسیار پیچیده است و فقط برای ذهن‌های بسیار پیچیده مناسب است. و اقلیت کوچکی از جامعه قرن هفدهم که آثار غنی پی‌یر کورنی را می‌خواندند و نمایشنامه‌های کورنی را می‌دیدند، به سختی و پیچیدگی آثار او مشرف بودند، اما حداقل شروع به تلاش برای آن کرده بودند که با پیچیدگی رویارو شوند و با آن‌را دریابند. »


● 𝑾𝒐𝒌𝒔 𝒐𝒇 𝑷𝒊𝒆𝒓𝒓𝒆 𝑪𝒐𝒓𝒏𝒆𝒊𝒍𝒍𝒆:

• 𝑴é𝒍𝒊𝒕𝒆 (𝟏𝟔𝟐𝟗)
• 𝑪𝒍𝒊𝒕𝒂𝒏𝒅𝒓𝒆 (𝟏𝟔𝟑𝟎–𝟑𝟏)
• 𝑳𝒂 𝑽𝒆𝒖𝒗𝒆 (𝟏𝟔𝟑𝟏)
• 𝑳𝒂 𝑮𝒂𝒍𝒆𝒓𝒊𝒆 𝒅𝒖 𝑷𝒂𝒍𝒂𝒊𝒔 (𝟏𝟔𝟑𝟏–𝟑𝟐)
• 𝑳𝒂 𝑺𝒖𝒊𝒗𝒂𝒏𝒕𝒆 (𝟏𝟔𝟑𝟒)
• 𝑳𝒂 𝑷𝒍𝒂𝒄𝒆 𝒓𝒐𝒚𝒂𝒍𝒆 (𝟏𝟔𝟑𝟑–𝟑𝟒)
• 𝑴é𝒅é𝒆 (𝟏𝟔𝟑𝟓)
• 𝑳'𝑰𝒍𝒍𝒖𝒔𝒊𝒐𝒏 𝒄𝒐𝒎𝒊𝒒𝒖𝒆 (𝟏𝟔𝟑𝟔)
• 𝑳𝒆 𝑪𝒊𝒅 (𝟏𝟔𝟑𝟕)
• 𝑯𝒐𝒓𝒂𝒄𝒆 (𝟏𝟔𝟒𝟎)
• 𝑷𝒐𝒍𝒚𝒆𝒖𝒄𝒕𝒆 (𝟏𝟔𝟒𝟐)


👤| #Pierre_Corneille
🎭| #About_Theatre
🌀| @Perspective_7