🔸قدیس هِسیکیوس خاموش (ساکت)

قدیس هسیکیوس در یکی از صومعه‌های کوه سینا در قرن ششم میلادی می‌زیست. در آغاز، راهبی پرحرارت و جدی نبود و نسبت به نجات خود بی‌اعتنا زندگی می‌کرد. اما روزی به بیماری سختی دچار شد و درگذشت، ولی به مشیت الهی، یک ساعت بعد دوباره به زندگی بازگشت. از آن پس، خود را در حجره‌اش منزوی ساخت و دوازده سال تمام در خلوت مطلق زندگی کرد، در حالی‌که خود را به سرودن مزامیر و گریه‌های توبه‌آمیز وقف کرده بود. او با هیچ‌کس سخن نمی‌گفت و جز نان و آب چیزی نمی‌خورد. پیوسته بی‌حرکت می‌نشست و در سکوت اشک‌های سوزان می‌ریخت و روحش در مشاهده آنچه در حالت خلسه دیده بود غرق بود.
در واپسین دم حیاتش، برادران صومعه در حجره‌اش را گشودند و وارد شدند. پس از پرسش‌های بسیار، تنها این سخن را از او شنیدند:
«مرا ببخشید! کسی که یاد مرگ را در دل خود نگاه دارد، هرگز دیگر نمی‌تواند گناه کند.»
«هسیکاست»‌های مقدس، که خود را به تأمل در خدا و دعای پیوسته‌ی قلبی وقف می‌کنند، وارثان روحانی قدیس هسیکیوس به‌شمار می‌آیند.

🆔@persiansynaxarion