ادوارد در سیزده‌سالگی، پس از درگذشت پدرش، شاه ادگار، در سال ۹۷۵ میلادی مسح شد. او زندگی‌ای مقدس داشت و بیش از همه چیز، خدا و کلیسا را دوست می‌داشت. او که مدافع ایمان مسیح بود، ظرفی سرشار از هرگونه فضیلت نامیده شد.
ادوارد با شورشی از حملات خشونت‌آمیز به صومعه‌ها روبرو شد، حملاتی که به تحریک اشرافیانی انجام گرفت که چشم طمع به زمین‌های صومعه‌ها داشتند. بسیاری از صومعه‌ها ویران شدند و راهبان ناچار به فرار شدند. ادوارد با استواری از کلیسا و راهبان دفاع کرد و به همین دلیل، به شکلی خیانت‌آمیز کشته شد: پس از آنکه به او جامی از شراب عسل تعارف کردند و بوسه‌ای همچون بوسه یهودا به او دادند، با ضربات خنجر از پای درآمد.
از همان شب قتلش، معجزات پیرامون پیکر این قدیس آغاز شد. جویباری که در آن افتاد، به چشمه‌ای شفابخش تبدیل شد، ستونی از آتش بر فراز باتلاقی که مخفیانه در آن دفن شده بود، ظاهر گشت، پیکرش دست‌نخورده یافت شد و رایحه‌ای آسمانی از آن متصاعد می‌شد، و بی‌شمار شفا یافتگان به او توسل جستند. در قرن شانزدهم، بقایای قدیس ادوارد برای جلوگیری از بی‌احترامی پروتستان‌ها پنهان شد و سرانجام در سال ۱۹۳۱ دوباره کشف گردید.

🆔@persiansynaxarion