تحقیقات نوروساینس نشون میده وقتی مدام روی اتفاق‌ها و تجربه‌های منفی تمرکز می‌کنیم، مدارهای استرس مغز فعال می‌شن و ترشح کورتیزول، یعنی همون هورمون اصلی استرس، بیشتر می‌شه.
اگه سطح کورتیزول برای مدت طولانی بالا بمونه، می‌تونه نوروپلاستیسیته یا همون انعطاف‌پذیری مغز رو مختل کنه و توانایی مغز برای سازگار شدن، یاد گرفتن و ساختن ارتباطات عصبی جدید رو کاهش بده؛ مخصوصاً در بخش‌هایی مثل هیپوکامپ و قشر پیش‌پیشانی که نقش خیلی مهمی در حافظه، تصمیم‌گیری و تنظیم احساسات دارن.
منفی فکر کردن به‌صورت مداوم، می‌تونه مسیرهای عصبی ناسازگار رو هم تقویت کنه. یعنی به‌مرور ممکنه مغز نسبت به استرس واکنش بیشتری نشون بده و انعطاف‌پذیری کمتری داشته باشه.
از اون طرف، وقتی توجه‌مون رو به سمت پیدا کردن راه‌حل، قدردانی یا نگاه بی‌طرفانه‌تر به افکارمون می‌بریم، می‌تونیم به کاهش واکنش‌های استرسی و عملکرد سالم‌تر مغز کمک کنیم.
به زبان ساده، چیزهایی که مدام بهشون فکر می‌کنیم، می‌تونن روی مغزمون و نحوه واکنشش به اتفاقات مختلف تأثیر بذارن.