#دلی
بچه‌ها، من همیشه توی مدرسه جزو نفرات برتر کلاس بودم و همین باعث می‌شد توقع بقیه ازم روزبه‌روز بیشتر بشه. اما یه سری اتفاق‌ها دست خود آدم نیست.من نزدیک به ده ساله که میگرن شدید دارم. سال آخر پیش‌دانشگاهی، منی که کتاب ازم جدا نمی‌شد، تقریباً اصلاً درس نخوندم. شاید باورتون نشه، اما هنوزم نمی‌دونم کارنامه کنکور سال ۹۷ من چی شد و رتبم چند شد. از اون سال خیلی گذشته...اوایل فکر می‌کردم اگه به چیزی که می‌خوام نرسم و توی رشته‌ای که دوست دارم قبول نشم، انگار زندگی برام تموم شده؛ اما هرچی سنم بیشتر شد، فهمیدم زندگی خیلی بزرگ‌تر از چیزیه که اون موقع فکر می‌کردم.
دیروز بهتون گفتم که یکی از بزرگ‌ترین مشاورهای شیراز، مهندسی متابولوژی خونده؛ هر سال شاگردهای زیادی داره که به موفقیت می‌رسن. می‌خوام بگم مسیر زندگی همیشه اون‌طوری که ما از قبل تصور می‌کنیم پیش نمی‌ره و این لزوماً به معنی تموم شدن فرصت‌های ما نیست.هر کدوم از ما رسالتی داریم.روز اولی که چنل پایا رو زدم، شاید باورتون نشه، از نظر سواد و تجربه خودم خیالم راحت بود؛ اما بازم برای ویس گرفتن و حرف زدن می‌ترسیدم. با این حال، کم‌کم ترسم ریخت. فهمیدم چیزی که اولش برام سخت بود، می‌تونه به بخشی از مسیرم تبدیل بشه. انگار توی این حوزه هم رسالتی دارم.
این مدت که منتظرم نتیجه انتخاب رشته‌م بیاد، ذهنم خیلی درگیره. درسته که رفتم روان‌شناسی خوندم، مشاوره خوندم و کار کردم، اما نتیجه این بار کنکورم هم برام خیلی مهمه. اگه نتیجه‌ای که می‌خوام به دست بیاد، حتماً باید بیشتر بیام و باهاتون صحبت کنم و از تجربه‌هام براتون بگم.اینا رو گفتم که فعلاً یه چیزهایی رو درباره خودم بدونید و یادتون باشه که هر کدوم از ما، توی هر مسیری که قدم می‌ذاریم،می‌تونیم رسالت و هدفی داشته باشیم.
اگه تلاش کردید و نشد، ناامید نشید. مسیرهای دیگه رو هم امتحان کنید، تجربه به دست بیارید و به خودتون فرصت بدید. قرار نیست همه ما فقط از یک راه به موفقیت برسیم.
شاید خیلی‌ها با حرفی که می‌خوام بزنم موافق نباشن، اما می‌خوام یه نکته رو بگم.
کسی که می‌ره دانشگاه، لیسانس می‌گیره و بعد دوباره برمی‌گرده سراغ کنکور، با کسی که چهار سال تمام پشت کنکور مونده و توی این مدت هیچ مسیر دیگه‌ای رو تجربه نکرده، شرایط یکسانی نداره.
بله، ممکنه اون فرد بعد از دانشگاه دوباره برگرده سراغ کنکور و موفق بشه؛ اما نباید فراموش کنیم که شرایط زندگی‌اش با کسی که چهار سال تمام درگیر کنکور بوده، فرق داشته. اون فرد توی این مدت دانشگاه رفته، تجربه‌های تازه به دست آورده، تفریح کرده و زندگی متفاوتی رو تجربه کرده. شاید فشار روانی کنکور برای اون به اندازه کسی که چند سال تمام خودش رو درگیر این مسیر کرده، نبوده.پس لطفاً خودتون رو با کسی که شرایطش شبیه شما نیست، مقایسه نکنید. ما از بیرون فقط نتیجه زندگی آدم‌ها رو می‌بینیم، نه تمام مسیری رو که پشت سر گذاشتن.
و در آخر، رفقا، اگه تصمیم گرفتید همچنان پشت کنکور بمونید، باید تکلیفتون رو با خودتون روشن کنید.
نمی‌شه هم تصمیم بگیرید برای رسیدن به هدفتون بمونید، هم هیچ تلاشی نکنید و در نهایت هر روز بیشتر از قبل عذاب وجدان بگیرید.یا تصمیم بگیرید بمونید، تلاش کنید و تا جایی که می‌تونید برای هدفتون بجنگید؛ طوری که در نهایت، فارغ از نتیجه، از تلاشی که کردید پشیمون نباشید.یا تصمیم بگیرید این مسیر رو رها کنید، برید دنبال زندگی‌تون و توی حرفه و مسیر دیگه‌ای برای خودتون بهترین باشید.
هیچ‌کدوم از این انتخاب‌ها به‌خودی‌خود شکست نیست. چیزی که اهمیت داره اینه که آگاهانه انتخاب کنید و مسئولیت انتخابتون رو بپذیرید.
زندگی خیلی بزرگ‌تر از کنکوره. کنکور می‌تونه بخش مهمی از زندگی ما باشه، اما تمام زندگی ما نیست.
حواستون به خودتون باشه.❤️
Post #672
511
پایا | برای ادامه دادن اصلا نمیتونم درس بخونم و قفل کردم از درس خوندن و نشدن میترسم، چون اگر نشه هیچ دلیلی برای زندگی کردن ندارم.
- 💘 13
- ❤ 11
- 🍓 2
- ❤🔥 1