محمدرضا شجریان نه فقط آواز، نه فقط موسیقی ایرانی که هنر این سرزمین را اعتلا داد. فاتح قله‌هایی در آواز بود که هیچ‌کس تا دامنه آن کوه هم نرفته بود. او غواص تک نفره اقیانوسی بود که انگار فقط خودش، آن‌هم نسخه‌ای از خودش، می‌توانست به نوک آن قله‌ها برسد. تا وقتی که در اوجش بود، که برای دهه‌ها چینین بود، آوازش در قیاس با دیگران عصای موسی بود میان طناب ساحران.

شجریان، استثنایی عجیب در تاریخ هنر ایران بود؛ شبیه حافظ. میان خاص و عام دلبری می‌کرد‌ اما بندۀ سلیقۀ عامه نشد، بلکه سلیقه تعیین کرد. از آنطرف هم، هنرش به‌لحاظ زیبایی‌شناختی، فرم و تکنیک منتهی‌الیه موسیقی ایرانی لااقل تا به‌حال بوده است.

در مهر آمد و در مهر رفت.

▫️▫️▫️
@parssssssseh