Ko’zlarim ko’rmas edi.

Kambag’al shaharning eski maktabida o’qirdim.

Bir burchakda o’tirardim. Bildirmay kelib, indamay chiqib ketar edim.

O’rtoqlarim yo’q. Borligim bilinmas edi.

Bir kuni sinfimizda sichqon ovozi eshitilib qoldi. Hamma qo’rqib ketdi. Baqir-chaqir boshlandi.

Shunda ustozimiz hammani tinchlantirib, bitta gap gapirdi:

-Bolalar, hammamiz jimamiz. Stivning qulog’i zo’r eshitadi. U hozir bizga sichqonni qayerdaligini topib beradi. Qani bolajonim Stivi, eshitib, ayting, sichqon qayerda?

Umrimda bunchalik hayajon tuymagan edim. Mening borligimni sezishdi. Men kerak bo’ldim. Nahot-ki menda ham iqtidor bor? o’ylashni boshladim. Butun vujudim quloqqa aylandi. Sichqonni qayerdaligini topib berdim.

O’sha kundan men o’zgardim. O’zimga ishonch paydo bo’ldi. Tinglash qobilyatim hammanikidan kuchli ekanligini tushundim.

Bugungi holatimga o’sha voqea sababchi.

XX asrning eng ta’sirli qo’shiqchisi Stivi Uander.