نویسنده: رضا عباسزاده| دانشجوی دکتری دانشگاه اصفهان
📍پس از وقوع درگیری نظامی در سال ۱۴۰۴، محیط امنیتی ایران دستخوش تغییرات بنیادین شده است. تداوم تنشها فرسایش قدرت ملی و فشار بر ائتلافهای منطقهای را به همراه دارد.
🔶 این یادداشت پیشنهاد میکند با گذار از رویکرد «تثبیت بازدارندگی از طریق پاسخ متقارن و ارتقای سطح آمادگی» یا «تنشزدایی سریع، گشایش دیپلماتیک و بازسازی توان تابآوری»، راهبرد «ترکیبی؛ حفظ بازدارندگی فعال همگام با ابتکارات دیپلماتیک مرحلهای» اتخاذ گردد. هدف، مدیریت تنش از طریق تفاهمنامهای مشروط برای خروج از وضعیت بحرانی و حفظ موازنۀ قدرت است.
🔶در تحلیل منافع بازیگران، روشن است که ایران در پی جلوگیری از ورود آمریکا به یک درگیری مستقیم، حفظ بازدارندگی منطقهای و مدیریت فشارهای داخلی و اقتصادی بود. ایران همچنین تلاش داشت از آسیب به متحدان منطقهای خود جلوگیری کند و ابتکار عمل را در پروندههای امنیتی خاورمیانه حفظ نماید.
📌متن کامل را در پایاب بخوانید:
https://paiab.org/fa/?p=3948
@Paiab_org