نویسنده: آترین اسکندری
📍از حوالی میانه دوم دهه هشتاد و در اوج دوران درآمدهای نفتی دولت نهم، هنگامی که دلسوزان از ارجاع مساله هستهای ایران به شورای امنیت سازمان ملل متحد هشدار می دادند، همواره میزان اثرگذاری تحریم ها بر شرایط اقتصادی داخل کشور معرکه آراء گروهها و جناح های سیاسی مختلف بوده است. با رشد تحریم ها و خصوصا دامن گیرشدن تحریم های فرامرزی ایالات متحده آمریکا «موسوم به تحریم های ثانویه» و بالنّتیجه اثر مستقیم بر معیشت یومیه و سفره خانوارها، تلاش هایی صورت می گرفت تا تقلیل پله به پله رشد اقتصادی و در کل شرایط وخیم اقتصادی را یا به طور کامل انکار نماید و یا در انتساب علّیت آن به مساله تحریم، تشکیک های بسیار جدی وارد کند.
🔶وقتی محدودیت خارجی از صورت مسئله کنار گذاشته شود، هر مطالبهای، صرف نظر از امکانات و شرایط کشور قابل حصول و هر ناکامی صرفاً نتیجه بیارادگی یا بیکفایتی مسئولان جلوه میکند.
🔶 اگر مردم بارها بشنوند که تحریم و جنگ اثر تعیینکنندهای ندارند، کاهش رفاه و محققنشدن وعدهها را یکسره به ساختار داخلی نسبت خواهند داد.
متن کامل مقاله را در پایاب بخوانید:
https://paiab.org/fa/?p=3941
@Paiab_org
