نویسنده:محمدرضا جمالی| دانشجوی کارشناسی ارشد مدرسه فلچر
📍از پس از انقلاب هسته‌ای در سال 1945، ذات سلاح هسته‌ای موجب تحول در ادبیات امنیت بین‌الملل و مطالعات راهبردی گشت و موجب میلاد مفهومی تازه به نام بازدارندگی گردید. این مفهوم بیان می‌کند که «از آن جا که سلاح هسته‌ای ضربه‌ای عظیم و نابودکننده بر هدف وارد می‌سازد، اولویت دولت‌ها به جای پیروزی در نبردها، جلوگیری از ایجاد و یا تشدید درگیری خواهد بود» که این یک مجموعه باور تازه در سیاست بین‌الملل تلقی می‌شد.
🔶از این رو مفهوم «نابودی متقابل تضمین‌شده» پدید آمد که بیان می‌کند از آن جا که اگر میان دو قدرت هسته‌ای، تبادل شلیک هسته‌ای رخ دهد هر دو قطعا نابود خواهند شد، آن ها از تقابل شدید جلوگیری و تنش را مدیریت می‌کنند. نمونه‌های تاریخی این پرهیز از تشدید را در بحران موشکی و کوبا و سیاست کاهش تنش میان ایالات متحده و شوروی می‌توان مشاهده نمود.
🔶با استناد به مفهوم بازدارندگی هسته‌ای حاصل از قابلیت سلاح هسته‌ای، حامیان این سیاست استدلال می‌کنند که نهایتا دستیابی به این ظرفیت موجب تضمین امنیت ملی در برابر تهدیدهای خارجی، به ویژه در برابر قدرت‌های بزرگ خواهد شد.
🔻این نوشته قصد دارد به این بپزدازد که دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای در این برهه زمانی چگونه بر امنیت ملی ایران تاثیر خواهد گذاشت.
📌متن کامل را در سایت پایاب بخوانید:
https://paiab.org/fa/?p=3740
@Paiab_org
