اعضای محترم وقت بخیر؛
موضوع بهینه‌سازی انرژی بحث بسیار مهمی است که در سه دهه گذشته در ایران مطرح بوده و در برنامه‌های پنج ساله توسعه کشور بر آن تاکید شده و سیاستها و قوانین مشخص (مانند اصلاح الگوی مصرف، هدفمند کردن یارانه‌ها) نیز تدوین و به اجرا درآمده است. سازمان‌های متعدد، مانند سابا و بعد ساتبا و شرکت بهینه‌سازی مصرف سوخت و بالاخره سازمان بهینه‌سازی و مدیریت راهبردی انرژی، در سی سال گذشته ایجاد شدند و منابع مالی قابل توجه ملی از طریق نهادهای دولتی ایجاد شده برای بهینه‌سازی انرژی تخصیص یافته است و همچنان صرف می‌شود.
هدف از تدوین و اجرای سیاستها آن بوده است که بازده انرژی و کارائی سیستم‌های انرژی کشور افزایش پیدا کند. ولی شواهد عینی و تاریخی حاکی از آن است که اهداف برنامه‌های بهینه‌سازی انرژی در ایران به سختی واقعیت یافته و به ندرت دستاورد ملموس و قابل اتکا قابل مشاهده است. از سوی دیگر، سازمان‌های اداری و دولتی تنها توانسته‌اند شاخص نسبت دستاورد به هزینه‌های بهینه‌سازی انرژی را در سطح بسیار کمتر از یک تثبیت نمایند و در عمل هزینه برای بهینه‌سازی انرژی فاقد دستاورد بوده و به عنوان مصداق هرزروی منابع ملی قابل ارزیابی است.
پرسش عمده این است که چرا پیاده‌سازی بهینه‌سازی انرژی در ایران همواره با دشواری همراه بوده و تاثیری بر ارتقای بهره‌وری و کاهش تخریب منابع کشور نداشته است؟ برای اینکه بتوان به این پرسش مهم پاسخ مناسب یافت ناگزیر از بررسی امر بهینه‌سازی انرژی و ساز و کارهای مناسب هستیم و برای این منظور باید درک درستی از مفهوم بهینه‌سازی انرژی پیدا کنیم. از اینرو، در بررسی‌های مختصر که در پی این نوشتار و به مرور به سمع اعضای گروه می‌رسد سعی خواهد شد بنیان فکری و ضرورت بهینه‌سازی انرژی تبیین شود و سپس به نقاط ضعف و قوت کشور برای تدوین سیاستهای مناسب و اجرای سیاستها اشاره گردد. بررسی مذکور بر این هدف مبتنی است که بتوان مشارکت آگاهانه اجتماعی برای تصمیم‌سازی در بخش انرژی را شکل داد و موانع اجتماعی در راه سیاستهای اشتباه و ناکارآمد ایجاد نمود و خط مشی کارآمد گذار انرژی را براساس خرد جمعی طراحی و تهیه نمود. امیدوارم بتوانیم توضیح مکتوب مسائل را با برگزاری وبینارهای تخصصی و مشخص تکمیل نمائیم و بحث اجتماعی سازنده را برای مقابله با چالش انرژی کشور سازمان دهیم.
@p_needs
Post #83
447
- ❤ 4