قبل از دی ماه با یکی از دوستان صحبت میکردم گفتم بدترین نوع مرگ، مرگ در اعتراضات یا بطور کلی جریان اصلاحات و انقلاب یک کشوره.
و مظلوم ترین انسان ها، انسان هایی هستن که در این زمان ها جانشون رو میدن.

مرگ اون افراد باعث میشه بخش زیادی از مردم به خواسته هاشون برسن؛ حکومت هم بیاد همون اصلاحات و تغییرات مورد تقاضای این عزیزان که خود حکومت کشته رو به شکل دلخواه خودش اعمال کنه(به وسیله ابزارهایی هم که داره جوری وانمود میکنه انگار من خودم میخواستم این تغییرات رو بدم و اصلا به اعتراضات ربطی نداره و...).

و واقعیت اینه که مردم فراموش میکنن.
حافظه جمعی خیلی کوتاهه.
مردم سریع فراموش میکنن؛ تا یمدت هرروز و هرلحظه یادشون رو گرامی میدارن بعدش چهلم و تولد و سالگرد مرگشون...
بعد از چندسالم بطور کلی هیچکس ازشون یادی نمیکنه بجز خانواده و دوستان خیلی نزدیک و واقعیشون.

نهایتا یکی دو دهه که بگذره یک مناسبت خاصی یا موج احساسی زودگذر شکل بگیره و بصورت جمعی براشون یه مراسم بگیرن و ازشون یاد کنن.


ناراحت کننده ست اما حقیقته.

و تلخ تر از این حقیقت اینه که درصورت ادامه این روند باز هم اعتراضات خواهیم داشت و باز هم انسان های بی گناهی که صرفا برای تقاضای حقشون کشته میشن.
#overlord