نوروز ۲۵۸۵ شاهنشاهی بر تمامی هم‌میهنان جان‌برکف، چه در خاک پاک ایران و چه در سراسر گیتی، خجسته و پیروز باد.

«ای ایران، ای مرز پرگهر»
«ای خاکت، سرچشمه هنر»
«دور از تو اندیشه بدان»
«پاینده مانی و جاودان»

به رسم هر سال، این نوشتار را به یادگار می‌نگارم تا در دفتر خاطراتِ شما گرامیان به یادگار بماند.

سال گذشته در چنین روزی، نوید دادم که شاید بتوانم صفحه را به روال پیشین (پیش از خیزش «زن، زندگی، آزادی») بازگردانم؛ اما افسوس که دستِ سرنوشت، امسال نیز مجال بازگشت به کنکاش‌های علمی را از ما دریغ داشت. آتش‌افروزی‌های گروهکِ ج.ا، چنان شعله‌ور شد که طعم تلخ دو جنگ را در یک سالِ پُرآشوب بر کامِ میهن نشاند.

آن‌ها در دو روزِ سیاه و فراموش‌نشدنی اما با شکوه، یا بهتر بگویم در هشت ساعتِ خونین، گُل‌های سرسبدِ این سرزمین—آن پیل‌تنان، رستم‌نژادان، زیبارویان و خردمندانِ میهنمان—را از ما ستاندند؛ داغی که چنان سنگین است که لبخندِ سال نو را بر لبانمان خشک کرده و تبریک گفتن را به کاری جانکاه بدل ساخته است.

امید دارم که امسال، با طنینِ شیپورِ پایانِ دورانِ سیاه این گروهک، بتوانیم بار دیگر به مسیرِ بالندگیِ علمی بازگردیم و پروژه‌هایی که در سر دارم را به سرانجام برسانیم. توصیه من به عنوان کوچک‌ترین فرزندِ این خاک به همه شما عزیزان، تنها و تنها افزایشِ دانش، خرد و آگاهی است؛ چرا که تنها این سه‌گانه‌ی نجات‌بخش، چراغ راهِ رهایی ایران خواهد بود.

در همین مسیرِ روشنگری، من به عنوان کوچک‌ترین آریایی که در قلبِ ایران برای سربلندیِ این مرزوبوم می‌کوشد، کانال‌هایی را بنیان نهاده‌ام تا با بررسیِ مکاتب و ایدئولوژی‌های گوناگون، گامی در راه بیداریِ اندیشه‌ها بردارم.

امید که در «سالِ اسب»، میهنمان به نجابتِ اصیلش بازگردد، زندگی‌هایمان به قدرتِ واقعی‌اش دست یابد و رشدمان به سرعتِ این نمادِ شکوهمند برسد. باشد که قاتلانِ دلاوران و جاویدنامانِ ما، زیر سُمِ ستورانِ آزادی‌خواه، به خاک مذلت بیفتند.

پاینده ایران
جاوید شاه
نوروز ۲۵۸۵ ملی (شاهنشاهی)
شنتیا آرین