«هنگامی که زندگی مسیحی خود را آغاز کردیم، سرشار از شور و اشتیاق بودیم. بدون آن، مانند موتوری بی‌بخار یا ساعتی از کارافتاده می‌بودیم و در نهایت به هیچ‌جا نمی‌رسیدیم. اما ما آن شور و اشتیاق را داشتیم؛ پدر روحانی‌مان را داشتیم؛ نوشته‌های پدران را داشتیم؛ فیض خدا به یاری‌مان آمد، و بدین‌گونه اندکی پیشرفت کردیم.
اما آهسته‌آهسته و کم‌کم، دشواری‌ها آغاز شدند: شکست‌ها، سازش‌ها، گناهان، وسوسه‌ها، فکرِ دست کشیدن و بازگشتن. زندگی ما که تا آن هنگام همچون سرودی شادمانه بود، به صلیبی تبدیل شد. اما دوست عزیز من، درست از همین‌جاست که شهادت تو آغاز می‌شود. هنگامی که زندگی مسیحی‌ات دشوار می‌شود، هنگامی که همچون صلیبی تحمل‌ناپذیر به نظر می‌رسد، آن‌گاه باید چون صخره‌ای استوار بایستی. همان هنگام است که تو یک شهید هستی. به خود بگو: «به شایستگی بایستیم.» محکم، استوار و بی‌حرکت بایست. همچون نبی بگو: «اینک من، ای خداوند؛ اینجا ایستاده‌ام و آماده‌ام ارادهٔ تو را انجام دهم» (اشعیا ۶ :۸). همچون مادر خدا باش که گفت: «اینک کنیز خداوندم؛ بر من برحسب ارادهٔ تو واقع شود» (لوقا ۱ :۳۸).
اگر پایداری کنی، طوفان خواهد گذشت و به آرامش خواهی رسید؛ زندگی‌ات بار دیگر به جشن، به روز عید، تبدیل خواهد شد. اما این بار تجربهٔ مبارزهٔ روحانی را خواهی داشت؛ تجربه به دست آورده‌ای. پس از این آزمون، پس از آنکه صلیب خود را برداشته‌ای، شعله‌های محبت الهی در درونت افروخته خواهند شد و زیباترین، نیرومندترین، پاک‌ترین و فرشته‌گون‌ترین عشق را به دست خواهی آورد: عشق به خدا.»
~ پیر امیلیانوسِ سیمونوپترا

💎ORTHODOX IRAN MINISTRY
پیشروِ ارتدوکسی در جامعه پارسی زبانان دنیا