«و من چه می‌دانستم آن‌چه روزی سایه‌بانِ روزهای سختم بود، این‌گونه ریشه‌ام را می‌سوزاند. دیگر پناهی نمانده. مگر می‌شود آن‌که مرهمِ زخم بود، خودش خنجر شود؟ به کجا باید گریخت؟ پناه دیروز من، امروز دارد جانم را می‌گیرد.»