این برگه یه یاداشت مهندسی خیلی قدیمی و دست‌نویس از شرکت آتاریه که تاریخش برمی‌گرده به ۱۶ فوریه ۱۹۷۸، یعنی دقیقا قبل از عرضه کامپیوترهای ۸-بیتی، و عملا یکی از اولین طراحی‌های سخت‌افزاری پردازنده‌های Video Coprocessor تو تاریخ کامپیوتر به حساب میاد.

معماری این بخش از تراشه که بهش ANTIC می‌گفتن دو تا کامپوننت اصلی داره. اولی یه State Machine هست که از بلوک‌های G0 تا G7 تشکیل شده و فیدبک‌های ورودیش با یه سری گیت منطقی AND/OR کنترل می‌شه تا تایمینگ رو مدیریت کنه.
بخش دوم یه ماتریس PLA (Programmable Logic Array) هست که تو سطح پایین سخت‌افزار می‌شینه و مستقیما دیکود کردن دستورالعمل‌ها رو انجام می‌ده. مکانیزمش این‌طوریه که سیگنال‌های ورودی مثل FIRST LINE یا CHARACTER رو می‌گیره و تو گره‌های برنامه‌ریزی شده ماتریس، سیگنال‌های کنترلی خروجی رو می‌سازه. این سیگنال‌ها عملیات پایه‌ای سخت‌افزار رو کنترل می‌کنن، مثلا دیتا رو می‌فرستن رو باس آدرس مموری یا مسیر دیتای رَم رو مشخص می‌کنن.

این یعنی تو سخت‌افزارهای اون زمان که محدودیت شدید منابع داشتن، به جای اینکه پردازنده اصلی درگیر گرافیک بشه، این لاجیک به صورت سیستماتیک تو پس‌زمینه، پردازش دیتا و رندر تصویر رو مدیریت می‌کرده، بدون اینکه پردازنده زیر بار بره یا یوزر متوجه افت پرفورمنس سیستم بشه، که خیلی با رویکرد سیستم‌های اولیه که همه بار رو دوش یه CPU بود، فرق داره.

امضای Joe Decuir (یکی از طراح‌های کلیدی آتاری) پایین سند وجود داره و جالب اینکه بالای صفحه First Cut نوشته شده که یعنی مدار هنوز مینیمایز نشده (Not Minimal) تا مهندس‌های خودی بعدا برای کاهش سطح سیلیکون بهینه‌سازیش کنن.

از نظر تاریخی این برگه نشون می‌ده که از اواخر دهه ۷۰، یه تیم مهندسی تو لول آتاری این قابلیت رو داشته که لاجیک‌های گرافیکی رو روی کاغذ و کاملا دستی طراحی و معماری کنه.

سند اصلی رو می‌تونید تو این لینک پیدا کنید.

📡openpcb