فکر می‌کنم نوعی جادو در موسیقی هست. جادویی که باعث می‌شود راهش را تا ژرفنای قلب و روح خسته‌مان باز کند. روی شکنج‌های مغز بخرامد، از یک سو به سوی دیگر برود، مدهوش و مسحورمان کند. گوشه‌هایی از خاطرات رنگ‌پریده و خاک‌گرفته را پیدا کند، دستی رویش بکشد و با تلنگری دلبرانه بیدارش کند.
این جادو قدرتی به موسیقی می‌دهد که گاهی هم دست نوازشی بکشد بر روح خسته و کزکرده‌مان در گوشه‌ی غمگین تلخکامی‌ها و مرهمی شود هر چند کوتاه بر آشفتگی‌های روانِ رنجورمان از زخم‌های تازه و کهنه. دست‌مان را بگیرد و آهسته کنارمان قدم بزند. لبخند بزند، در آغوش بگیرد، اشک بریزد، رویا ببافد، خیال بپرورد.
۲۶ بهمن ۱۴۰۴
#دکتر_سید_وحید_شریعت
@OneminMH
Post #185
795