— خب من همیشه واقعا با این موضوع دست‌وپنجه نرم کردم. این اتفاق برای من اونقدرا هم زیاد نمی‌افته، اما شاید بدونین، فکر کنم در این تور آمریکایی، پسر من فردی به دوتا از شو ها اومد و من معمولا کار خیلی خوبی در تقسیم خودم به دو نیمه انجام میدم؛ قسمتی از من به عنوان یک پدره و این نیمه دیگه منه که میدونین در محل کار به عنوان خواننده و این چیزا هستم و وقتی این دو دنیا هم رو ملاقات میکنن از نظر من این فوق‌العاده استرس‌زاست، فوق‌العاده استرس‌زا، چون همه‌ی چیزی که میخوام انجام بدم اینه که تمام وقت خودم رو به فردی اختصاص بدم. اما میدونین، بازی ذهنی ای که برای ایستادن روی استیج لازمه چیز خیلی سختیه. بنابراین من این چیزا رو پیدا میکنم که واقعا دوست ندارم اونقدراهم به اون نگاه کنم. من و پسرم تقریبا وانمود میکنیم که من این شغل رو انجام نمیدم و زندگی خودمون رو تا حد امکان کاملا عادی زندگی میکنیم و هر وقت این موقعیتا پیش بیاد، کمی ناراحت‌کننده‌ میشه، چون صادقانه بگم، همه‌ی چیزی که میخوام انجام بدم صرف وقت گذروندن کنار اون میشه و شما باید تعداد x نفری رو داشته باشین که من از روی استیج خارج نشم، که اینم اجتناب‌ناپذیره

Well, I've always really struggled. It doesn't happen that often for me but maybe you know maybe I think on this American tour my son Freddie came to two shows and I normally do a really good job of of splitting myself down the middle of this is me as dad and this is me you know know at work as a singer etc. And when those two worlds meet, I find it incredibly stressful. Incredibly stressful because all I want to do is give all of my time to Freddie. But you know, the the mental game that it takes to stand up on stage is also quite consuming. So those things I find I don't really like to look at that that often. Me and my son almost pretend that I don't do this job and we live our life as completely normal as we possibly can and whenever those situations come around it's just a bit uncomfortable cuz it's, you know, truthfully all I want to do is just spend my time with him and you're going to have x amount of people that if I don't go out stage it's unavoidable as well is it.