‏🔻در سیاست بین‌الملل، ادبیات جنگ چارچوب مشخصی دارد که در پیوند با مفاهیمی مانند امنیت ملی، بازدارندگی، موازنه قدرت، تهدید نظامی و منافع راهبردی قرار دارد. در این چارچوب، طرف جنگ یک دولت، ارتش یا ساختار سیاسی مشخص است و پایان جنگ را می‌توان با توافق، تغییر رفتار یا تغییر حکومت یا بازتعریف ترتیبات امنیتی تصور کرد.

‏اما هنگامی که واژگان تمدنی مانند «محو تمدنی»(آنچه ترامپ تهدید کرده‌ بود) و «جنگ تمدنی» (آنچه روبیو گفته است) وارد این میدان می‌شوند، نباید به سادگی از کنار آن گذشت.

‏تمدن، برخلاف یک دولت یا حکومت، موجودیتی نیست که بتوان آن را صرفاً با تغییر رژیم یا شکست یک ارتش تعریف کرد. تمدن در زبان، حافظه تاریخی، آیین‌ها، ادبیات، معماری، اسطوره‌ها، نهادهای اجتماعی و تجربه انباشته نسل‌ها حضور دارد.

‏از همین رو، تهدید به نابودی یک تمدن و جنگ با آن، حتی اگر با هدف فشار روانی مطرح شود، با تهدید به شکست نظامی یک حکومت تفاوت دارد. چنین زبانی یعنی اینکه از نظر آمریکایی‌ها، مرز میان حکومت و مردم، میان ساختار سیاسی و جامعه تاریخی و میان اهداف نظامی و حیات فرهنگی ایران از میان برداشته شده است.
‏در طول تاریخ، تمدن ایران(و نه لزوما حکومت‌های ایران) از نظر قدرت‌های بزرگ یک تهدید بالقوه بوده است. به ویژه برای غرب که سیطره بر ایران از اهمیت زیادی برای آن برخوردار بوده است.

‏سخنرانی روبیو و تهدیدات تمدنی پیشین ترامپ، برای هر ایرانی باید تلنگر فکری بزرگی باشد.

🔗لینک عضویت در افق ایران
https://t.me/+WZGudJ8zSxAxMDhk‏