هزار تا حرف دارم راجع به دیلاکس.

به عنوان کسی که شعر می‌نویسه یک حقیقتی که می‌تونم بگم اینه که بهترین شعرهام ریشه‌شون غم و رنج و درد بوده. وقتی به تاریخچه‌ شعرهام نگاه می‌کنم اکثریت رو وقتی نوشتم که خیلی عصبانی بودم، یا خیلی غمگین. شاید کلا دو سه تا شعر خوب داشته باشم که از روی شادی بوده.
برای همین ناگزیره که کیفیت لیریک تیلور وقتی توی رابطه‌ش خوشحاله بیاد پایین با توجه به اینکه اکثر الهام تیلور از زندگی خودشه. مگر اینکه بخواید با اسکار وایلد موافق باشید که هنر خوب نباید autobiographical باشه که خب، در اون‌صورت حرفی نمی‌تونم بزنم چون کلا تیلور برای شما نیست.