اون روز به این نتیجه رسیدیم یه واکنش ناخودآگاه شده که همه چی رو بندازم تقصیر خودم.
بهش می‌گفتم ترجیح می‌دم ویلین باشم تا با این حقیقت روبه‌رو بشم که قربانی هلپلس بودم. آدم‌ها تغییر نمی‌کنن. قبل از من یه چیزی بوده، با من یه چیزی بوده، بعد از من هم همون خواهد بود. اینکه من فقط جاده‌ی زیر پاش بودم خیلی dehumanizingهه. ترجیح می‌دم هیولایی باشم که در مسیر پاره پاره کرده.
آره خلاصه. اینم از فلسفه‌ی self-blame ما.