فکرش رو نمی‌کردم یه روز بتونم با اینکه رویاهام رو در اولین فرصت ممکن دفن کردم فلکس کنم.
همیشه می‌گم، ۹۸ واسه من شروع فروپاشی امیدها و آرزوهام بود. سال disillusion شدن راجع به توهمات و تخیلاتم. دو سال سوگواری کردم و حالم حسابی خراب شد. جسمی و روحی. شدیدا وزن کم کردم. وبلاگم که اون زمان مهم‌ترین جای دنیا برام بود رو بستم. واسه اولین بار افکار خودکشی تجربه کردم.
سه سالِ بعد فقط مراحل بعدی اون سوگواریه بود. چندین باری سعی کردم پرافسی رو عوض کنم، اسکریپت رو بسوزونم، زنجیره رو پاره کنم و کاری که خودم می‌خوام بکنم نه کاری که برام مقدر شده. نشد. بیخیال شدم.