بامزه‌ست که وقتی به طور مزمن و طولانی مدت گسلایت می‌شی، فکر اینکه تو کل مدت آدم بدی بودی کمتر اذیتت می‌کنه، تا این فکر که شاید اون داشته گسلایتت می‌کرده.
یعنی انقدر شرطی‌سازی می‌شی که مغزت حاضره تو آدم بدی باشی ولی اون دروغگو نباشه. حرف‌هاش انقدر در درک خودت و دنیا ریشه می‌کنه که تاثیرش در تمام جوانب زندگیت باقی می‌‌مونه و همیشه در حال شک کردن به خودتی‌. همیشه تو اشتباه کردی و می‌تونستی بهتر عمل کنی ولی نکردی چون در بهترین حالت ضعیف، حساس و احساساتی هستی و در بدترین حالت شرور.