⭕️احوال ما با شاهزاده

وقتی شخصی ، اساسا آدم سیاسی نیست و استعداد رهبری سیاسی نداره ، آدم و عالم بخوان نمی‌تونن بکشنش بالا.

آقای رضا پهلوی - بهر علت روانشناختی - بلوغ لازم برای اداره‌ی یک نونوایی رو هم نداره .
وقتی بلوغ نیست ، بصورت عجیبی ، رفتارهایی ناشی از ضعف اعتماد به نفس و رفتارهایی که نمود اعتماد به سقف ، هستش ، بصورت دوره ای در شخص ظاهر میشه.

آقای پهلوی از یکسو میاد عین پدرش می‌گه: شاه مشروطه به چه درد می‌خوره ؟
از یک سو می‌گه : من خودم همچین طرفدار سلطنت نیستم و خودمم جمهوری خواهم ، اصلا ضد سلطنت م.

ایشون عمده‌ی طرفدارانش جماعتی هستند که مدعی ایران دوستی هستند ، مدافع حفظ یکپارچگی سرزمینی کشور و ...
با یه چپ قبیله گرای تروریست چه نسبتی دارند که شاید هیچ اعتباری بین قوم خودش هم نداره؟
اگر قراره با عبدالله مهتدی براندازی بشه همون بهتر که نشه .
مسلما قسمت زیادی از مردم موافق نیستند که کشور تبدیل بشه به یه باغ وحش جدید که ترک و کرد و فارس و عرب و ... با هم بجنگند . مثل
سوریه یا افغانستان
و موافق نیستند که احتمال چنین چیزی بوجود بیاد ، اونم بی دلیل .
اصلا لزومی نداره به قبیله گراها باج داده بشه . مگه حکومت ملی چیه که کسی سهم خواهی کنه ؟ همه باید شرایط برابر داشته باشند و با تشکیل حزب فعالیت سیاسی کنند و سلیقه سیاسی مدیریتی شونو پیگیری کنند . مثه هر کشور نرمال پیشرفته
اینجا توضیح داده شده

و چه بسا همین دغدغه ها باعث شد وقتی اون شورا تشکیل شد همه چی آروم شد .

یک شخص که مستعد رهبری سیاسیه ، ممکنه گاهی خدعَه ای بکنه و بر حسب مصلحت با کسانی که عقاید متفاوتی دارند ائتلاف کنه ، ( هر ائتلافی خدعه نیست )
ولی نه باین شکل که آقای پهلوی رفتار کرده ...
بلکه یک خط قرمز هایی برای خودش تعیین می‌کنه و ازون ها عدول نمی‌کنه ، اگر کمی خودشیفتگی داشته باشه - که اغلب رهبران سیاسی دارند - سعی می‌کنه ضمن لیاقت نشون دادن یار وفادار و مریدانی جمع کنه که تا جهنم هم باهاش بیان.
مثلا آقای خمینی ، اگر چه به روشنی دریافته بود که بدون کمک روشنفکران تحصیلکرده‌ ( ملی و مذهبی و کمونیستِ) نمی‌تونه کاری پیش ببره و سعی کرد جذب شون کنه و به حرفشون گوش می‌داد و اونها در نهایت عامل موفقیتش شدند
در عین حال حقیقتا خط قرمزهاش رو داشت.
ازین جهت که بقول خودش وقتی مجاهدین میومدن دیدنش گرم نمی‌گرفت ، همچنین
در مورد آینده ی ایران سعی می‌کرد مبهم حرف بزنه.
هرچند گاهی از حق آزادی بیان حتی برای کمونیست ها سخن می‌گفت ،
نمیومد بگه : اشکال نداره اگر مردم خواستند حکومت آینده ایران کمونیستی باشه 😕

مقایسه کنید با آقای پهلوی سوم
سوگند پادشاهی خوردنش به کنار ، که می‌گیم از بی تجربگی‌ش بوده.
از یه طرف کوچکترین صلاحیت و شایستگی و شجاعتی برای رهبری یک حرکت سیاسی کوچک هم نشون نداده.
از طرفی میاد می‌گه : پادشاهی بی اختیار به دردی نمی‌خوره.
از طرفی میاد با عبدالله مهتدی و... ائتلاف می‌کنه.
فارغ از اینکه اون اشخاص - بجز خانم عبادی - تقریبا هیچ صلاحیت و سابقه‌ ی سیاسی ای نداشتند و بصورت کلی
افرادی قابل اعتماد و اتکایی برای این که شاهزاده بتونه روی حداقلی از همراهی شون حساب کنه ، نبودند.
رفتار جایگزین :
ایشون اگر چارتا دکتر و مدیر ازون جمع نخبه‌ی سلطنت طلب فرشگرد بر می‌داشت + چندتا وزیران و مدیران خوشنام تر پدرش
خیلی احتمال پیشرفتش زیاد تر بود.
بعدا که دو‌تا تجمعی اعتصابی چیزی سازماندهی کردند بقیه هم مجاب می شدند به تیم ایشون بپیوندند .
اتفاقی که برای همه رهبران بزرگ میفته.
بعد مدتی ، کسانی که چندان دلی در گروی شخص نداشتند وقتی دیدند داره دورش شلوغ می‌شه ، رفتن دست بوسی که اعتبار بگیرند یا کمکش کنند.
اما این آقای پهلوی ، هرکس باهاش ائتلاف کنه بی آبرو می‌شه .

@Nviolence2 | اوضاع گردون

https://t.me/Nviolence2/294

#آداب_رهبری :
https://t.me/Nviolence2/650