اثرات خطابه‌ها را بسا راحت‌تر بتوان زدود، که در لایه‌های سطحی خودآگاه قرار دارند، اما آنچه به کمک هنر در زوایای ذهن خانه می‌کند، به دشواری و در طول زمان، و فقط تا حدودی، قابل خانه‌تکانی‌اند. در بسیاری موارد می‌بینیم کسانی از نظر استدلالی نسبت به چیزی متقاعد شده‌اند، اما حس و رفتار عملی آنان حاکی از چیز دیگری است. این البته علل متعددی می‌تواند داشته باشد، مثلاً بمباران‌های طولانی تبلیغاتی؛ اما نقش مهم هنر، به معنای عام، در این فرآیند انکار‌ناپذیر است. وقتی داستان کوتاه، رمان، شعر، سینما، نقاشی، همه، یک ایدۀ محوری، مثلاً ایدۀ امپریالیسم به عنوان سرمنشاً تمامی مشکلات، را تم اصلی کار خود قرار دادند، و کم کم «مرگ بر ...» برای بچه‌های دبستانی هم، ترجیع زمزمۀ مواقع بیکاری می‌شود، باورخطا حکم مهر مادر را پیدا می‌کند که با شیر آمده و با جان بدر شود.

قسمتی از مقاله « از درنده تا دریدا »
#دکتر_مردیها

#فلسفه_داستان
#زبان_فیلها
#تفکر_نقادانه نقاد
#فلسفه_هنر

t.me/Rfekri/421


@Rfekri | نخبگان معاصر
@JAAMEbaaz | فلسفه‌‌ی علوم اجتماعی
@mghlte | عصر روشنگری


براهنی :
t.me/Rfekri/180?single