‍ 🔹👈🏻 در پایان قرن بیستم، اتفاق عجیبی برای مادران، پدران و فرزندان افتاد. این اتفاق «تربیت فرزند» نام داشت. از زمانی که انسان ها وجود داشته اند، مادران و پدران و بسیاری دیگر به طور ویژه از فرزندان مراقبت کرده اند. اما بر اساس لغت نامه مریام وبستر، واژۀ «تربیت فرزند» (parenting) تا سال ۱۹۵۸ در امریکا کلا وجود نداشته و در دهۀ ۱۹۷۰ باب شده است.

گاهی منظور افراد از اصطلاح «تربیت فرزند» کاری است که والدین انجام می دهند؛ اما اکثر اوقات، به خصوص امروزه، «تربیت فرزند» معنای کاری را یافته است که والدین باید انجام دهند. «تربیت فرزند» فعلی هدف محور است؛ عملی را توصیف می کند، نوعی کار. هدف این است که کودکتان را به بزرگ سال بهتر یا شادتر یا موفق تری تبدیل کنید، بهتر از چیزی که ممکن بود در حالت های دیگر بشود یا (این را به زمزمه بخوانید) بهتر از بچۀ همسایه. «تربیت» درست باعث خلق بچۀ درست می شود که او هم به بزرگ سالی درست تبدیل می شود.

🔹وظیفۀ ما به عنوان والدین و به عنوان جامعه این نیست که ذهن فرزندانمان را شکل دهیم؛ بلکه وظیفه مان این است که به این ذهن ها اجازه دهیم تا تمام احتمالات موجود در دنیا را کاوش کنند. کار ما تولید نوعی خاص از کودک نیست؛ بلکه فراهم کردن محیطی حفاظت شده و پر از عشق، امنیت و ثبات است که در آن بچه های مختلف و غیرقابل پیش بینی شکوفا شوند.

👆🔹 بخش هایی از کتاب "علیه تربیت فرزند " نوشته الیسون گوپنیک با ترجمه مینا قاجار گر

👈🏻 لینک معرفی نویسنده و سخنرانی #تدتاک
https://t.me/nslibarary/47

برای ورود به کانال "دانشنامه کودک و طبیعت " روی لینک زیر کلیک کنید:
https://t.me/nslibarary