‏پدربزرگ که رفت، مادربزرگ عادتش را عوض نکرد.

‏هنوز هم هر عصر دو استکان چای می‌ریزد؛
‏یکی را آرام‌آرام می‌نوشد و آن یکی را، سرد و دست‌نخورده، آخر شب توی ظرف‌شویی خالی می‌کند.

‏یک‌بار پرسیدم:
‏«مادرجون، چرا هنوز دوتا چای می‌ریزی؟»

‏به بخارِ استکان روبه‌رو نگاه کرد و گفت:
‏«اگه یکی بریزم، یعنی قبول کرده‌م...»

‏«هست» را گر قدر ندانی، می‌شود «بود».

@NPROXY