افسانه میترا

افسانه میترا سابقه دیرینه ای در فرهنگ آریایی ها دارد. مهر، میثره یا میترا از خدایان هند و ایرانی ست.
پرستش این خدا با آیینی به نام آیین مهر در آسیای صغیر شکل خاص و رازآلودی به خود گرفت و از آنجا به روم و اروپا رفت و به ویژه میان سربازان رومی هواداران بسیاری پیدا کرد. آیین مهر در یک دوران رقیب سرسخت مسیحیت بود ولی سرانجام با پیروزی مسیحیت در اواخر قرن 4 از میان رفت.

میترا در ودا به معنی دوست و پیمان است، چنانکه مهر در فارسی معنی دوستی و محبت می دهد. مهر یا میثره به معنی خورشید و نام ماه هفتم از ماههای خورشیدی هم هست. مهر خداوند روشنی بوده و از پیمانها و مردم وفادار به پیمان حمایت می کرده است. در یشت دهم اوستا از مهر خدای جنگجویان و خداوند پیروزی بخش و شفابخش نام برده شده است. مهر به یاری کسانی که او را می خوانند می شتابد و پیمان شکنان را پادافره می دهد. در زمان هخامنشیان ایزد مهر پرستش می شده و درکتیبه اردشیر هخامنشی اهورا مزدا و میترا و آناهیتا با هم ستایش شده اند.
همچنین در کتیبه معروف آنتیوخوس پادشاه کوماگنه (ناحیه ای قدیمی در سوریه) – 38 تا 69 سال پیش از میلاد- نام های آپولون، میثره، هلیوس و هرمس آمده است که گفته می شود مقصود از این چهار نام یکیست زیرا این نامها برای تصویر خدایی ست که دست راست پادشاه را به عنوان حامی می فشارد.

از شمار داسنانهای مربوط به مهر چهار فراز زیر را می توان برشمرد:

_زایش مهر از سنگ
_معجزه سنگ و چشمه
_قربانی کردن گاو
_یکی شدن مهر باخداوندگار خورشید وعروج به آسمان

در قسمت‌های بعدی به این داستانها می‌پردازیم.

#ایران_باستان #افسانه_میترا

🪻~|🦋@novelsorena🦋|~🪻