ویژگی های داستان های عصر مدرن

اصطلاح « مدرنیسم » انگاره های غربی بود که در اواخر قرن نوزدهم به یک جنبش زیبایی شناسی تبدیل شد. جنبشی که وارد عرصه های هنری، موسیقی، ادبیات و نمایش نامه شد و کلیه معیارهای کهن ویکتورایی اعم از روند شکل گیری هنر، چگونگی استفاده از آن و مفهوم آن را طرد نمود.
مدرنیسم در سال های 1910 تا 1930 اوج گرفت و اساسا به تعریف مجدد نقش شعر و داستان کمک نمود: اشخاصی مانند وولف ، جویس ، الیوت ، پوند، استونس ، پروست ، مالارمه و کافکا جزء کسانی بودند که بنیانگذاران مدرنیسم ادبیات داستانی در قرن بیستم به شمار می‌آیند.

عموما مدرنیسم در مفهوم هنری به جنبش های قرن بیستم مانند دادا ، سوررئالیسم ، فوتوریسم و کوبیسم اشاره دارد.

از دیدگاه ادبی ، ویژگی های اصلی داستان های مدرنیسم عبارتند از:

1 – تاکید بر امپرسیونیسم و ذهن گرایی در نوشته ها؛ تاکید بر آن چه دیده می شود نه آن چه درک میشود.از نمونه ی این نوشته ها می توان بر جریان سیال ذهن اشاره کرد.

2 – از عینیت واضح به دور است و راوی سوم شخص نامحدود از دیدگاه راوی ثابت و موقعیت های اخلاقی روشن و صریح روایت می شود. داستان های فالکنر نمونه های بارزی از مدرنیسم هستند.

3 – نامشخص بودن تمایز بین ژانرها ،به طوری که شعر بیشتر مستند به نظر می رسد، مانند شعرهای تی. اس. الیوت و ای ای کامینگز؛ و نثر شعر گونه به نظر می آید مانند داستان های ویرجینیا وولف و جیمز جویس.

4 – تاکید بر فرم های از هم گسیخته، روایت های ناپیوسته و کولاژهای به ظاهر تصادفی در موارد مختلف.

5 – گرایش به سوی عمل غیر ارادی، یا خودآگاهی در تولید اثر هنری

6 – طرد زیبایی شناسی صوری پرطمطراق هواداران طرح های مینیمالیستی ( مثل شعر کارلوس ویلیامز ) و طرد وسیع نظریه های زیبایی شناسی صوری که در خلاقیت به پشتیبانی از خود انگیختگی و کشف می باشد.

7 – طرد تمایز میان فرهنگ بالا و پایین یا مردمی که هر دو وسیله یی برای خلق هنر بودند و در واقع شیوه هایی برای به نمایش گذاشتن، پخش و مصرف کردن هنر به حساب می آمدند.

#یک_جرعه_نویسندگی #ادبیات_مدرن

🌱…📄⚜@novelsorena⚜📄…🌱