چه گفتن به‌اندازۀ
چگونه گفتن مهم است

بعضی وقت‌ها باید قلم به دست گرفت و اجازه داد تا متن تو را به هر کجایی که می‌خواهد ببرد.

بعضی وقت‌ها باید از قبل آن‌قدر محتوای ذهنت را زیرورو کرده باشی که درنهایت بتوانی تنها «در یک جمله» منظور هزاران جمله‌ای را که می‌خواهی بنویسی، بیان کنی.

«چه گفتن» یعنی آماده کردن مواد اولیۀ محتوا، پختن آن در ذهن و ترکیب و تفسیر آن به‌صورت جملاتی که به مذاق خواننده خوش بیاید و برای مدت‌ها طعم شیرین متن را در ذهنش مزه مزه کند.

چنین متن پرمغزی قابل‌نوشتن نیست مگر اینکه نویسنده‌اش آن‌قدر محتوا را از نزدیک دیده و لمس کرده باشد، آن‌قدر آن را بین انگشتانش ورز داده باشد تا نهایتاً بتواند منظورش را به ساده‌ترین شکل ممکن بیان کند.
منظور اصلی نویسنده باید در جای‌جای متن خودنمایی کند تا حتی برای خواننده‌ای که با سبک و سیاق نویسنده آشنایی قبلی ندارد، به‌سادگی قابل‌درک باشد.

این مهم میسر نمی‌شود مگر اینکه نویسنده به موضوع بحث اشراف کافی داشته باشد، دربارۀ آن بسیار خوانده، شنیده و دیده باشد.

نویسنده‌ای که خود را در دل متن جای می‌دهد و هستۀ اصلی متن را در مرکز ذهنش می‌کارد و می‌نویسد، حس آشنایی را به خواننده‌اش منتقل می‌کند که شاید چگونه گفتنش در زیر ابهت چه گفتن، محو شود.

#یک_جرعه_نویسندگی #چه_گفتن

☕️…❄️⚜@novelsorena⚜❄️…☕️