یک جرعه نویسندگی


مضمون کتاب ملت عشق سرشار از پند و اندرز است اما وقتی آن را می‌خوانید به هیچ عنوان این حالت نصیحت‌گونه و هدایت‌گر را احساس نمی‌کنید.

توصیه‌ها در عین حال که شفاف و روشن بیان شده‌اند، مستقیم رو به خواننده نیستند و این فضا را ایجاد می‌کنند تا خواننده با آن‌ها مواجه شود و به انتخاب خود یا روی آن‌ها بماند یا از کنارشان عبور کند.

بیشتر این پند و اندرزها در قالب گفت‌وگوهایی درونی نقل شده‌اند.

به عنوان مثال در گفت‌وگوی شمس تبریزی با خودش می‌خوانیم:

«چیزی که به فکر وامی‌داردم، مرگ بدون میراث است. دیگر این همه کلمه در سینه‌ام نمی‌گنجد؛ مثل‌ها و حکایت‌های فراوان در درونم منتظر بازگو شدن است. در آرزوی آنم که تمام علمم را، هر چیزی را که می‌دانم و یاد گرفته‌ام، مثل دانه مروارید کف دستم بگیرم و به یک نفر تقدیم کنم. نه در جستجوی مرشدم نه دنبال مرید. انسانی که پی‌اش می‌گردم آینۀ روحم است، جان جانان من، همراز و همدل من.»



همین‌طور پندهای ارزشمند دیگری از کتاب را در قالب‌های مختلف می‌خوانیم. به‌عنوان‌مثال این متن زیبا و نصیحت‌گونه در قالب نوشته‌ای که اللا، (یکی از شخصیت‌های اصلی داستان) زیر یک عکس می‌خواند، به این شکل بیان شده است:

«هر که باشیم، هر کجای دنیا که زندگی کنیم، همگی جایی در اعماقمان نوعی حس کمبود داریم. انگار چیزی اساسی گم کرده‌ایم و می‌ترسیم نتوانیم آن را پس بگیریم. آن‌هایی هم که می‌دانند چه چیزی کم دارند، واقعاً انگشت‌شمارند.»

صحنه‌سازی‌های متن آن‌قدر حرفه‌ای انجام شده است که به عنوان خواننده چنین پاراگراف‌های توصیه‌ای و کاملاً جدی را می‌خوانیم و می‌پذیریم.



بخش‌هایی از کتاب را که با دقت می‌خوانیم به منظور نویسنده از نگارش کتاب پی می‌بریم.

شاید بتوانیم بگوییم یکی از مهم‌ترین اهداف نویسنده از نگارش این کتاب پر مفهوم، انتقال قصد و منظور خود در قالب چهل توصیه است که آن‌ها را با عنوان «چهل قاعدۀ صوفی مسلکانی که دلی باز و روحی در پرواز دارند» می‌نویسد.

این هم تبحر دیگر نویسنده است که لابه‌لای متن، این نصایح جذاب را به صورت چهل قاعده و به مرور به خورد خواننده می‌دهد.

#یک_جرعه_نویسندگی #ملت_عشق

☕️…❄️⚜@novelsorena⚜❄️…☕️