نورا | Noura

⏳ تازه شروع مسیر است؛ تمدید ثبت‌نام المپیاد جهانی ۲۰۲۸ ژاپن

🔹 در کم‌تر از یک‌هفته پس از بازگشت نمایندگان ایران از المپیاد جهانی ۲۰۲۶ چین و کسب ۷مدالیون افتخار، راه تلاش برای دور بعدی این ماراتن بین‌المللی هم‌چنان ادامه دارد. ثبت‌نام دور بعدی بزرگ‌ترین المپیاد بین‌المللی مهارت که در کشور ژاپن برگزار می‌شود، با استقبال زیاد نوجوانان و جوانان ایرانی تا ۱۵ مهر تمدید شد.


💻 رشته‌های فناوری اطلاعات:
توسعه نرم‌افزار، امنیت سایبری، شبکه، پردازش ابری، وب، موبایل، طراحی گرافیک و رباتیک

🤝 با حمایت:
انجمن تجارت الکترونیک، آروان‌کلاد، اسپارا، بیت‌پین، جیبیت، دیجی‌کالا، فناپ کمپس و لیان کپیتال

📌 مطالعه متن کامل خبر در سایت انجمن
🆔 @etchamber

حالا شما به ما بگید،
اگر قرار بود یک بخش مدرسه رو از اول طراحی کنید، از چی شروع می‌کردید؟👇🏻

پست جدید نورا در اینستاگرام را دنبال کنید☘️

https://www.instagram.com/reel/DeCE4-IuVhi/?stkn=MXBndW00cHFvbTY1cQ==

از دیده تا ایده

مدرسه در میانه سه بحران

آموزش‌وپرورش را نمی‌توان فقط مجموعه‌ای از کلاس‌ها، کتاب‌های درسی و برنامه‌های هفتگی دانست. آنچه در مدرسه رخ می‌دهد، حاصل برهم‌کنش انسان‌ها، منابع، سیاست‌ها، زیرساخت‌ها و شرایط اجتماعی است؛ به همین دلیل، بسیاری از مسائل آموزشی را نمی‌توان با یک علت مشخص یا یک راه‌حل واحد توضیح داد.

در این میان، سه دسته مسئله بیش از همه خودنمایی می‌کنند: بحران منابع انسانی و کیفیت عملکرد حرفه‌ای معلمان، فقر یادگیری و شکاف آموزشی، و دشواری تداوم آموزش در شرایط اضطرار. این سه مسئله در ظاهر از هم جدا هستند، اما در عمل یکدیگر را تحت تأثیر قرار می‌دهند.

نخست؛ منابع انسانی.
وقتی از کمبود معلم صحبت می‌کنیم، معمولاً مسئله را به تعداد نیروها تقلیل می‌دهیم. در داده‌های مطرح‌شده در گزارش، کمبود رسمی معلم حدود ۲۲۴ هزار نفر عنوان شده؛ اما هم‌زمان حدود ۱۰۰ هزار نیروی مازاد در بخش‌های اداری و پشتیبانی حضور دارند. این هم‌زمانی نشان می‌دهد که مسئله فقط «کمبود نیرو» نیست؛ بلکه به نحوه توزیع و استفاده از سرمایه انسانی نیز مربوط می‌شود.
در چنین شرایطی، سؤال مهم‌تر این نیست که «چند معلم داریم؟» بلکه این است که چه کسی، با چه تخصصی، در کجا و برای چه نیازی قرار گرفته است؟
این مسئله را می‌توان در کلاس درس نیز دید. میانگین نسبت دانش‌آموز به معلم در مقطع ابتدایی در این گزارش ۳۳.۱۵، در برابر شاخص استاندارد ۱۹.۲ است و در شهرستان‌های استان تهران، میانگین تراکم کلاس حدود ۴۹.۶۷ دانش‌آموز گزارش شده است. پشت این اعداد، فرصت کمتر برای مشاهده و بازخورد فردی و دشواری بیشتر در شخصی‌سازی یادگیری قرار دارد.

دوم؛ فقر یادگیری.
حضور در مدرسه الزاماً به معنای یادگیری نیست. ممکن است دانش‌آموز هر روز در کلاس حاضر باشد و حتی به پایه بعد برود، اما همچنان در خواندن، درک مطلب یا مهارت‌های پایه به سطح مورد انتظار نرسیده باشد. در گزارش، نرخ فقر یادگیری ۴۲ درصد عنوان شده است.
در آزمون PIRLS 2021، حدود ۴۱ درصد دانش‌آموزان پایه چهارم ایران نتوانسته‌اند حداقل نمره استاندارد ۴۰۰ را کسب کنند؛ در حالی که این رقم در میانگین جهانی ۶ درصد بوده است. مسئله فقط یک نمره نیست؛ ضعف در مهارت‌های پایه می‌تواند در سال‌های بعد، به شکاف‌های بزرگ‌تر در مسیر یادگیری منجر شود.
از سوی دیگر، این شکاف‌ها جدا از شرایط اجتماعی و اقتصادی نیستند. در گزارش، نزدیک به ۷۰ درصد کودکان بازمانده از تحصیل متعلق به پنج دهک پایین درآمدی عنوان شده و میانگین درک مطلب دانش‌آموزان مدارس کم‌برخوردار و برخوردار نیز ۹۰ نمره فاصله داشته است.

سوم؛ تداوم آموزش در شرایط بحران.
آموزش زمانی بیشتر در معرض آزمون قرار می‌گیرد که شرایط عادی از بین برود. آلودگی هوا، کمبود انرژی و شرایط امنیتی می‌توانند جریان معمول آموزش را مختل کنند و در چنین موقعیتی، مسئله فقط برگزاری یک کلاس آنلاین نیست.
برای یک مدرسه تاب‌آور، مدیریت بحران باید سه مرحله را دربرگیرد: آمادگی، واکنش و بازیابی.
تجربه آموزش غیرحضوری نشان داد که «کلاس آنلاین» لزوماً به معنای «تداوم آموزش» نیست. دسترسی به اینترنت و ابزار، آمادگی معلم، امکان تعامل، شرایط خانواده و کیفیت ارزیابی، همگی بر ادامه واقعی فرآیند یادگیری اثر می‌گذارند. در گزارش برآورد شده که دست‌کم ۲ میلیون دانش‌آموز در مناطق کم‌برخوردار، به دلیل نداشتن سخت‌افزار یا اینترنت پایدار، اساساً به آموزش آنلاین دسترسی نداشته‌اند.

اگر این سه بحران را کنار هم قرار دهیم، ارتباطشان روشن‌تر می‌شود: فشار بر معلم می‌تواند بر کیفیت یادگیری اثر بگذارد؛ افت یادگیری می‌تواند خطر بازماندگی و ترک تحصیل را افزایش دهد؛ و بحران می‌تواند شکاف‌های موجود را عمیق‌تر کند.
در نتیجه، شاید مسئله اصلی فقط حل‌کردن هر بحران به‌صورت جداگانه نباشد. یک سؤال بنیادی‌تر این است که نظام آموزشی تا چه اندازه توان دیدن، پیش‌بینی کردن و واکنش نشان دادن دارد؟
این همان نقطه‌ای است که فناوری می‌تواند معنا پیدا کند؛ نه به‌عنوان جایگزین معلم یا مدرسه، بلکه به‌عنوان ابزاری برای دقیق‌تر کردن مشاهده، شناسایی الگوها، پایش یادگیری و پشتیبانی از تصمیم‌گیری.
آنچه اینجا دیدیم، فقط تصویری کلی از سه بحران بود.
برای خواندن داده‌ها، ریشه‌های مسئله، ارتباط میان بحران‌ها و نقش فناوری در مواجهه با آن‌ها، گزارش کامل «مدرسه در میانه سه بحران» را در بلاگ نورا بخوانید.

هر ایده‌ای که خوب به نظر می‌رسد، لزوماً یک راه‌حل خوب نیست.

گاهی یک ایده در نگاه اول جذاب است؛مسئله‌ای واقعی را هدف می‌گیرد، ساده و قابل‌فهم است و حتی ممکن است با فناوری روز هم هم‌خوان باشد.

اما پیش از آنکه یک ایده را به محصول تبدیل کنیم، باید چند سؤال مهم‌تر را بپرسیم:
مسئله‌ای که قرار است حل شود، واقعاً چیست؟
برای چه کسی مسئله است؟
راه‌حل پیشنهادی دقیقاً کدام بخش از مسئله را هدف می‌گیرد؟
و مهم‌تر از همه، از کجا می‌دانیم که این راه‌حل در دنیای واقعی کار می‌کند؟

در آموزش، فاصله میان «ایده جذاب» و «راه‌حل مؤثر» را نمی‌توان با حدس پر کرد.

ایده باید در مواجهه با واقعیت، آزموده شود؛
بازخورد بگیرد، تغییر کند و دوباره امتحان شود.

شاید نوآوری آموزشی، کمتر درباره پیدا کردن ایده‌های درخشان باشد و بیشتر درباره پیدا کردن ایده‌ای باشد که در میدان واقعی، ارزش خود را ثابت کند.

Noura.education

شماره‌ی صفر ماهنامه‌ی نورا منتشر شد!

از کجا باید درباره‌ی آموزش حرف زد؟
شاید از خودِ مسئله‌ها؛ از چیزهایی که هر روز در مدرسه، دانشگاه و زیست آموزشی‌مان با آن‌ها مواجه می‌شویم، اما گاهی آن‌قدر به آن‌ها عادت کرده‌ایم که دیگر خودِ مسئله را نمی‌بینیم.

«نشریه نورا» تلاشی است برای مکث کردن، دقیق‌تر دیدن و دوباره پرسیدن.
شماره صفر نشریه، آغاز این مسیر است مسیری برای پرداختن به ایده‌ها، تجربه‌ها و مسئله‌هایی که آموزش ایران با آن‌ها روبه‌روست و برای فهمشان، به چیزی فراتر از پاسخ‌های آماده نیاز داریم.

در این شماره، از زاویه‌های مختلف به آموزش نگاه کرده‌ایم؛ از مسئله‌های نظام آموزشی و ضرورت دیدن آن‌ها، تا داده، فناوری، نوآوری و ایده‌هایی که می‌توانند شیوه‌ی مواجهه‌ی ما با آموزش را تغییر دهند.

برای ما، نشریه قرار نیست صرفاً مجموعه‌ای از مطالب درباره‌ی آموزش باشد.
می‌خواهیم جایی باشد برای گفت‌وگو میان ایده‌ها؛ جایی که بتوان مسئله‌های آموزشی را دقیق‌تر دید، درباره‌ی آن‌ها پرسید و راه‌های تازه‌ای برای فهم و حلشان پیدا کرد.

شماره صفر، شروع این گفت‌وگوست.

📖با نخستین روایت این مسیر همراه شوید.

Noura.education

روایت تصویری از رونمایی کوی

رویداد معرفی کوی، فرصتی بود برای گفت‌وگو با مدیران مدارس برتر تهران و دغدغه‌هایی که هر روز با آن‌ها مواجه‌اند، و صحبت درباره‌ی اینکه فناوری چطور می‌تواند بخشی از این مسیر را ساده‌تر، منسجم‌تر و دقیق‌تر کند.
🔹
در این رویداد، کوی را فقط به‌عنوان یک پلتفرم معرفی نکردیم؛ درباره‌ی مسئله‌هایی حرف زدیم که نقطه‌ی شروع شکل‌گیری آن بودند و درباره‌ی تجربه‌ی مدیران و نیازهایی که در مدرسه‌های واقعی وجود دارد. برای برگزاری این مراسم، میزبان سیاوش صفاریان‌پور و ارائه‌دهندگان خانم ثمین زاهدانی، آقایان مهدی فیروزان و دکتر محمدرضا نظری همراه نورا بودند.
🔹
یکی از بخش‌های این روز، جایی بود که از مدیران مدارس خواستیم بنویسند: اگر قرار بود فقط یک چیز در مدرسه‌شان تغییر کند، آن چه بود؟
پاسخ‌ها، هرکدام تصویری از یک مسئله‌ی واقعی بودند؛ و برای ما، یادآوری این نکته که هر راه‌حل خوب، از شنیدن دقیق مسئله شروع می‌شود.
🔹
این تصاویر، بخشی از روایت همان روزند؛ روزی که کوی را معرفی کردیم و ایده‌ها، تجربه‌ها و مسئله‌های واقعی مدیران مدارس را از نزدیک شنیدیم.
کوی؛ برای مدرسه‌ای یکپارچه‌، دقیق‌ و ساده‌.

@kouy_school

وبسایت کوی:
kouy.school