در تابستان ۱۹۳۶، آلبرت اینشتین نامه‌ای برای دوست قدیمی‌اش، ماکس بورن، نوشت و از نتیجه‌ای خبر داد که اگر درست می‌بود، می‌توانست یکی از پیش‌بینی‌های مهم نسبیت عام را زیر سؤال ببرد. او به همراه همکار جوانش ناتان روزن، پس از بررسی معادلات کامل نسبیت عام، به این نتیجه رسیده بودند که امواج گرانشی وجود ندارند. اینشتین البته نمی‌گفت که چنین چیزی از ابتدا با نظریه ناسازگار است. برعکس، خودش بیست سال پیش‌تر وجود امواج گرانشی را از معادلاتش استخراج کرده بود. ادعای جدید این بود که وقتی از تقریب میدان ضعیف فاصله بگیریم و معادلات غیرخطی کامل اینشتین را جدی بگیریم، دیگر نمی‌توان یک حل منظم و فیزیکی برای موج گرانشی پیدا کرد.

این نتیجه برای اینشتین از آن جهت اهمیت داشت که به نظر می‌رسید یکی از محدودیت‌های عمیق معادلات غیرخطی نسبیت عام را آشکار کرده است. در نامه‌اش به بورن، از این می‌گفت که امواج گرانشی تا آن زمان فقط در تقریب مرتبهٔ اول مسلم به نظر می‌رسیدند، اما معادلات کامل نظریه ظاهراً چیزی بیش از آنچه در تقریب خطی تصور می‌کردیم به ما می‌گویند و حتی وجود چنین امواجی را محدود می‌کنند. مقاله‌ای که همراه روزن نوشته بود با عنوان «آیا امواج گرانشی وجود دارند؟» برای مجلهٔ Physical Review فرستاده شد.

آنچه بعد اتفاق افتاد، یکی از مشهورترین ماجراهای تاریخ داوری علمی است؛ اما برای فهمیدن اینکه چرا اینشتین اشتباه کرده بود، باید کمی به عقب برگردیم.

ادامه مطلب

@ScienceTodaymag