نفس‌هایش رو به پایان بودند، اما نگاهش هنوز تنها یک نفر را می‌دید؛«می‌مانم کنارت، حتی تا پای دار.»
معشوقه‌اش را.
و شاید، در آن لحظه، همین تنها دلخوشی تلخی بود که در تاریخ به یادگار ماند؛
لحظه‌ای که سرش بالای دار رفت، اما چشمانش تا آخرین دم از چشمان او جدا نشد.
شاید معنای عشق همین باشد؛
این‌که حتی وقتی جهان، آخرین قدم‌هایش را از تو می‌گیرد،
کسی را داشته باشی که تا آخرین لحظه، نگاهت به نگاهش گره خورده باشد.
شاید عشق همین باشد؛
Post #5951
15
Forwarded from 𝖴𝗇𝗍𝖺𝗆𝖾𝖽
